تحلیلی بر انواع رژیم‌های ارزی

نرخ ارز به عنوان یکی از متغیرهای کلیدی اقتصاد، مستقیما تحت تاثیر رژیم ارزی هر کشور قرار دارد. از نظام‌های میخکوب شده سخت (Hard Peg) گرفته تا شناور (Floating)، هر مدل مزایا و معایب خاص خود را دارد. در این میان، بسیاری از کشورها با اتخاذ رژیم‌های تثبیت‌شده نرم (Soft Peg) تلاش می‌کنند تعادل میان ثبات و انعطاف‌پذیری را حفظ کنند. ایران نیز با نظام چند نرخی، در زمره این گروه قرار می‌گیرد.

کد خبر : ۱۸۴۳۴

پنجشنبه - 30 اسفند 1403

به گزارش خبرنگار اقتصاد معاصر؛ نرخ ارز در هر کشوری تابع رژیم ارزی در آن کشور است. به عبارتی دیگر اساسا رژیم‌های ارزی مبنا و ابزار سیاست‌گذار برای تعیین و هدایت نرخ ارز هستند.

در بیانی بهتر، نرخ ارز برونداد و نتیجه‌ رژیم ارزی در هر کشوری است و از این‌رو هر کشوری باید مبتنی بر شرایط و امکانات خود، مبادرت به اجرای یکی از انواع رژیم‌های ارزی کند، به‌گونه‌ای که بتواند نرخ ارز را به عنوان یکی از مهم‌ترین متغیرهای اقتصادی که عملا پیشران سایر متغیرهای اقتصادی است، مطابق اهداف سیاستی خود هدایت کند و از نوسانات آن که باعث ایجاد بی‌ثباتی و ناپایداری اقتصادی می‌شود، جلوگیری کند.

دقت به این نکته برای سیاست‌گذاران بسیار مهم است که بدانند رژیم ارزی لزوما انتخاب آنها نیست، بلکه در بسیاری از موارد تحمیل محیط اقتصاد کلان و محیط اقتصاد بین‌الملل بر سیاست‌گذار است. از این‌رو در علم روز اقتصاد در دنیا تجویز می‌شود که دولت‌ها ناگزیر هستند تا مبتنی بر روند جریانات ارزی کشور که در قالب تراز پرداخت‌ها جلوه می‌کند، نظام ارزی مناسب را اجرا کنند که در غیر اینصورت کشور دچار نوسانات ارزی و متعاقبا جهش‌های تورمی و رکود در بخش‌های مولد اقتصادی می‌شود و در نهایت سقوط متغیرهای رفاهی از جمله مصرف، پس انداز، دستمزد، اشتغال و... را به دنبال خواهد داشت.

در این راستا شناخت رژیم‌های ارزی برای سیاست‌گذاران، از اهمیت به سزایی برخوردار است. بنابر این به صورت اجمالی ترتیبات ارزی رایج دنیا را مورد بررسی و واکاوی قرار دادیم.

۳ دسته‌بندی کلی که صندوق بین‌ا‌‌لمللی پول انجام داد

صندوق بین‌المللی پول در یک دسته‌بندی استاندارد از بعد از سال ۲۰۰۸، نظامات ارزی دنیا را به ۳ دسته کلی و آنها را نیز مجموعا به ۹ دسته جزئی‌تر تقسیم کرده که در جدول زیر مشخص شده است.

رژیم ارزی میخکوب شده یا Hard Peg

یکی از سیستم‌های ارزی است که در آن، ارزش یک ارز به صورت ثابت به ارز دیگر یا به یک سبد از ارزها یا کالاها متصل می‌شود. در این روش، نرخ ارز به یک استاندارد تعیین‌شده (مانند دلار آمریکا، یورو یا طلا) پیوست می‌شود و دولت یا بانک مرکزی کشور متعهد می‌شود که ارز خود را در هر زمان و تحت هر شرایطی با نرخ ثابتی مبادله کند.

ویژگی‌های رژیم ارزی میخکوب شده یا Hard Peg عبارتند از:

ثبات نرخ ارز: یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های این رژیم ارزی، ثبات نرخ ارز است. این ثبات می‌تواند به ایجاد اطمینان در بازارهای مالی و تجاری کمک کند و از نوسانات شدید نرخ ارز جلوگیری کند.

پیش‌بینی‌پذیری: با وجود نرخ ثابت، شرکت‌ها و سرمایه‌گذاران قادر خواهند بود تا برنامه‌ریزی‌های مالی خود را با اطمینان بیشتری انجام دهند. این پیش‌بینی‌پذیری می‌تواند باعث افزایش سرمایه‌گذاری خارجی و توسعه تجارت بین‌المللی شود.

کنترل تورم: در بسیاری از موارد، کشورها با استفاده از این رژیم ارزی تلاش می‌کنند تا تورم را کنترل کنند، زیرا اتکای شدید به ارز خارجی می‌تواند به کاهش نرخ تورم داخلی منجر شود.

تعهد به نرخ ثابت: دولت یا بانک مرکزی موظف است که ذخایر کافی از ارز خارجی یا دارایی‌های دیگر داشته باشد تا بتواند در هر زمان، ارز داخلی را با نرخ ثابت مبادله کند. این موضوع نیاز به مدیریت مالی منظم و کافی را می‌طلبد.

مزایای رژیم ارزی میخکوب شده یا Hard Peg نیز عبارت است از:

کاهش ریسک ارزی: با ثابت بودن نرخ ارز، ریسک‌های ناشی از نوسانات نرخ ارز به حداقل می‌رسد که این امر به نفع تجارت و سرمایه‌گذاری بین‌المللی است.

جذب سرمایه‌گذاری خارجی: ثبات اقتصادی و مالی ناشی از رژیم Hard Peg می‌تواند به جذب سرمایه‌گذاری‌های خارجی کمک کند.

تقویت اعتماد عمومی: این رژیم می‌تواند اعتماد عمومی به سیاست‌های پولی و اقتصادی کشور را افزایش دهد و به این ترتیب، حمایت‌های اجتماعی و سیاسی را تقویت کند.

معایب رژیم ارزی میخکوب شده یا Hard Peg نیز عبارت است از:

از دست دادن استقلال پولی: با پیوست سخت به یک ارز خارجی، کشور ممکن است کنترل کمتری بر سیاست‌های پولی خود داشته باشد. در واقع، ممکن است مجبور شود طبق سیاست‌های پولی کشوری عمل کند که ارز جهان روا دارد و به عبارتی در راس هرم پولی بین‌الملل ICH قرار دارد.

بحران اقتصادی: اگر کشور نتواند ذخایر کافی را برای حمایت از نرخ تبادل ثابت تامین کند، ممکن است با بحران‌های ارزی مواجه شود. در این‌گونه مواقع، متعادل نگه‌داشتن اقتصاد می‌تواند دشوار شود.

عدم انعطاف‌پذیری: عدم توانایی در تغییر نرخ ارز در پاسخ به شرایط اقتصادی داخلی و خارجی می‌تواند موجب افزایش مشکلات اقتصادی شود. به عنوان مثال، در صورت بروز رکود اقتصادی، کشور نمی‌تواند نرخ ارز را کاهش دهد تا صادرات خود را تقویت کند.

نمونه‌های رژیم ارزی میخکوب شده یا Hard Peg

کشورهایی مانند عربستان، امارات، کویت، عراق و سنگاپور، نظام‌های ارزی پیوست سخت دارند. برخی از کشورها نیز به دلار آمریکا «دلاریزه» شده‌اند، به این معنی که ارز ملی خود را به دلار متصل کرده‌اند و به‌ طور رسمی از آن استفاده می‌کنند.

رژیم ارزی Hard Peg می‌تواند به عنوان یک استراتژی برای کشورهای در حال توسعه یا آن‌هایی که با چالش‌های اقتصادی مواجه هستند، مناسب باشد. با این حال، موفقیت این رژیم به نحوه مدیریت اقتصادی و مالی کشور وابسته است و خطراتی هم از جمله کاهش استقلال اقتصادی و بحران‌های ارزی را در پی دارد. بنابراین، کشورها باید با دقت و شناخت کافی اقدام به انتخاب این نوع رژیم ارزی کنند.

رژیم ارزی تثبیت شده‌ نرم یا Soft Peg

به سیستمی اطلاق می‌شود که در آن ارزش ارز یک کشور به یک ارز دیگر یا یک سبد از ارزها متصل است اما با این تفاوت که این پیوست به‌ طور کامل ثابت نیست و امکان نوسان در یک محدوده خاص وجود دارد. در این نوع رژیم، بانک مرکزی می‌تواند اقدام به مداخله در بازار کند تا نرخ ارز را در یک محدوده مشخص نگه دارد. این سیستم به دولت‌ها اجازه می‌دهد که برخی از انعطاف‌ها را در سیاست‌های پولی خود داشته باشند، در حالی که همچنان یک سطح مشخصی از ثبات برای نرخ ارز حفظ می‌شود.

ویژگی‌های رژیم ارزی تثبیت شده‌ نرم یا Soft Peg  عبارت است از:

محدوده نوسان: در رژیم soft peg، نرخ ارز به‌ طور ثابت به یک واحد پولی یا سبدی از ارزها وابسته است اما در عین حال اجازه نوسان در یک بازه مشخص را دارد. این نوسانات معمولا با هدف جلوگیری از نوسانات شدید و غیرقابل پیش‌بینی نرخ ارز تعیین می‌شود.

مدیریت فعال بانک مرکزی: بانک مرکزی در این نوع سیستم باید به شکل فعال در بازار دخالت کند تا نرخ ارز را در محدوده تعیین‌شده حفظ کند. این اقدامات می‌تواند شامل خرید و فروش ارز در بازار آزاد باشد.

استقلال نسبی پولی: برخلاف رژیم پیوست سخت (hard peg)، در رژیم soft peg، بانک مرکزی قابلیت بیشتری برای تنظیم سیاست‌های پولی خود دارد. این امر به ویژه در شرایط بحرانی اقتصادی اهمیت دارد، زیرا بانک مرکزی می‌تواند به طور فعال‌تری به شرایط اقتصادی داخلی واکنش نشان دهد.

مزایای این رژیم ارزی نیز عبارت است از:

استحکام نسبی: ایجاد و حفظ یک نرخی که تحت کنترل بانک مرکزی باشد، می‌تواند به شرکت‌ها و سرمایه‌گذاران اطمینان بیشتری بدهد و در عین حال از نوسانات شدید جلوگیری کند.

توانایی پاسخ‌دهی به بحران‌ها: در مواقع بحرانی یا در صورت بروز رکود، بانک مرکزی می‌تواند از انعطاف‌پذیری بیشتری برخوردار باشد تا با کاهش نرخ ارز به تقویت صادرات و رونق اقتصادی خود بپردازد.

جذب سرمایه‌گذاری خارجی: یک رژیم soft peg با ثبات نسبی می‌تواند به جذب سرمایه‌گذاری‌های خارجی کمک کند، زیرا سرمایه‌گذاران می‌توانند با اطمینان بیشتری برنامه‌ریزی کنند.

معایب رژیم ارزی تثبیت شده‌ نرم یا Soft Peg  نیز عبارت است از:

نیاز به مداخله مکرر: برای حفظ نرخ ارز در محدوده تعیین‌شده، نیاز به مداخلات مکرر در بازار وجود دارد. این مداخلات می‌تواند هزینه‌بر باشد و ممکن است به میزان قابل توجهی از ذخایر ارزی کشور کاسته کند.

خطر ناپایداری: اگر نرخ ارز عملا به‌ طور غیرقابل کنترل نوسان کند یا بانک مرکزی نتواند به درستی مداخله کند، ممکن است منجر به بحران ارزی شود.

تضاد با هدف‌های اقتصادی: گاهی اوقات، حفظ نرخ ارز در محدوده مشخص می‌تواند با برخی از سیاست‌های اقتصادی و مالی دیگر کشور (مانند کنترل تورم) در تضاد باشد.

نمونه‌های رژیم ارزی تثبیت شده‌ نرم

کشورهایی که از رژیم ارزی soft peg استفاده می‌کنند، شامل بسیاری از کشورهای در حال توسعه و همچنین کشورهای عضو اتحادیه اروپا قبل از ورود به منطقه یورو (مانند کشورهای اروپای شرقی) هستند. این کشورها معمولا سعی دارند تا نرخ ارز خود را در یک بازه مشخص نسبت به یورو یا دلار آمریکا حفظ کنند.

رژیم ارزی Soft Peg می‌تواند برای کشورهایی که نیاز به ثبات نسبی در نرخ ارز خود دارند و در عین حال می‌خواهند انعطاف‌پذیری بیشتری در سیاست‌های پولی خود داشته باشند، مناسب باشد. با این حال، موفقیت این رژیم به توانایی بانک مرکزی در مدیریت مداخلات و پاسخ‌دهی به شرایط اقتصادی تغییرپذیر وابسته است. کشورها باید با دقت و در نظر گرفتن شرایط اقتصادی داخلی و خارجی، این رژیم ارزی را انتخاب کنند تا از مزایای آن بهره‌مند شوند و در عین حال ریسک‌های احتمالی را به حداقل برسانند.

رژیم ارزی شناور یا Floating

به سیستمی اطلاق می‌شود که در آن نرخ ارز به‌ طور کامل تحت تاثیر نیروهای عرضه و تقاضا در بازار جریان دارد. در این نوع رژیم، دولت یا بانک مرکزی به‌ طور رسمی به تعیین نرخ ارز دخالت نمی‌کند و نرخ ارز به شکل طبیعی و بسته به شرایط اقتصادی و مالی بازار تنظیم می‌شود. این سیستم امکان می‌دهد که بازار آزاد در تعیین ارزش ارز نقش مهمی ایفا کند.

ویژگی‌های رژیم ارزی شناور یا Floating عبارتند از:

نوسانات طبیعی: در رژیم شناور، نرخ ارز به‌ طور مداوم در پاسخ به تغییرات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی نوسان می‌کند. این نوسانات می‌تواند ناشی از عوامل مختلفی مانند تغییرات در تراز تجاری، نرخ بهره و شرایط اقتصادی جهانی باشد.

عدم مداخله دولت: در این سیستم، بانک مرکزی معمولا در تعیین نرخ ارز دخالت نمی‌کند و به‌ جای آن، بگذارند تا بازار آزاد به‌ طور طبیعی نرخ‌ها را تنظیم کند. با این حال، در مواقع ضروری، ممکن است بانک مرکزی مداخله کند اما این مداخلات معمولا محدود و ناپایدار هستند.

استقلال پولی: رژیم شناور به دولت‌ها این امکان را می‌دهد که سیاست‌های پولی مستقل و انعطاف‌پذیرتری را پیاده‌سازی کنند. این استقلال به ویژه در زمان‌های بحرانی اقتصادی مزیت دارد و ممکن است بتواند به غلبه بر مشکلات اقتصادی کمک کند

مزایای رژیم ارزی شناور یا Floating نیز عبارت است از:

انطباق با شرایط اقتصادی: نرخ ارز به‌ طور خودکار به تغییرات اقتصادی پاسخ می‌دهد و این امر می‌تواند به اقتصاد داخلی کمک کند تا با شرایط جهانی سازگارتر شود. به عنوان مثال، اگر یک کشور دچار رکود اقتصادی شود، نرخ ارز می‌تواند کاهش یابد و به تقویت صادرات کمک کند. این مزیت برای کشورهایی که تحت شوک‌های برون‌زا با نوسانات تند ارزی مواجه هستند مانند ایران، اساسا وجهی ندارد.

کاهش نیاز به ذخایر ارزی: در شرایطی که نرخ ارز به‌ طور طبیعی تعیین می‌شود، کشورها نیازی به نگهداری ذخایر ارزی بسیار زیاد برای حفظ نرخ ثابت ندارند. این مزیت نیز برای کشورهایی که دچار حرکت نوسانی و جهش‌های ناگهانی ارزی می‌شوند مثل ایران، موضوعیت ندارد.

تعدیل خودکار تراز تجاری: نوسانات طبیعی نرخ ارز می‌تواند به خودکارسازی تعدیل تراز تجاری کمک کند. به عبارت دیگر، اگر یک کشور دچار کسری تراز تجاری شود، افت نرخ ارز می‌تواند به تقویت صادرات و افزایش تقاضا برای کالاهای داخلی منجر شود. این مزیت برای کشورهایی که هسته سخت کسری تراز پرداخت‌های آن ها بزرگ و کشش‌ناپذیر است مانند ایران، اساسا تعریف نمی‌شود.

معایب این رژیم ارزی نیز عبارت است از:

نوسانات شدید: یکی از مشکلات اصلی رژیم شناور، امکان نوسانات شدید و غیرقابل پیش‌بینی نرخ ارز است. این نوسانات می‌تواند منجر به عدم اطمینان در تجارت بین‌المللی و سرمایه‌گذاری شود.

ریسک ارزی: با نوسانات زیاد در نرخ ارز، شرکت‌ها و سرمایه‌گذاران ممکن است با ریسک‌های ارزی بیشتری مواجه شوند که می‌تواند به تاثیر منفی بر برنامه‌ریزی‌های مالی و اقتصادی آن‌ها منجر شود.

تاثیر از عوامل خارجی: رژیم شناور نسبت به تغییرات در اقتصاد جهانی، مانند تحولات در اقتصادهای بزرگ یا شرایط سیاسی بین‌المللی، حساسیت زیادی دارد. این موضوع می‌تواند به عدم ثبات اقتصادی منجر شود

نمونه‌های رژیم ارزی شناور یا Floating

کشورهایی که از رژیم ارزی شناور استفاده می‌کنند، عموما شامل اقتصادهای بزرگ و پیشرفته‌ای هستند که به سیستم‌های اقتصادی پیچیده‌تر وابسته‌اند. به‌ عنوان مثال ایالات متحده، کانادا و استرالیا نمونه‌هایی از کشورهایی هستند که از نظام ارزی شناور بهره می‌برند. این کشورها به راحتی قادرند شرایط خود را در بازار جهانی تعدیل کنند.

رژیم ارزی Floating به کشورها این امکان را می‌دهد که با توجه به تغییرات اقتصادی و مالی، نرخ ارز را به‌ طور طبیعی و متناسب با شرایط بازار تنظیم کنند. هرچند این نظام دارای مزایای زیادی همچون انطباق خودکار با شرایط اقتصادی و کاهش نیاز به ذخایر ارزی است اما نوسانات شدید و عدم اطمینان مرتبط با آن نیز می‌تواند چالش‌های جدی را برای اقتصاد ملی و تجارت بین‌المللی به همراه داشته باشد.

بنابر این، کشورها باید با دقت و در نظر گرفتن ویژگی‌های اقتصادی خود، رژیم ارزی مناسب را انتخاب کنند تا به توسعه و پیشرفت دست یابند.

لازم به ذکر است که نظام ارزی در ایران که بر مبنای سیستم چند نرخی است، از جمله رژیم‌های ارزی میانه و در زمره ترتیبات تثبیت شده نرم یا Soft Peg قابل دسته‌بندی است.