اقتصاد معاصر بررسی می‌کند

لزوم جایگزین کشاورزی سنتی با تجهیزات هوشمند

کشاورزی ایران در آستانه یک تحول اساسی است؛ بحران‌های کم‌آبی و فرسایش منابع طبیعی، این بخش کلیدی را در شرایطی بحرانی قرار داده‌اند. از سوی دیگر، فشار تقاضا برای مواد غذایی و افزایش جمعیت، نیاز به تحول در شیوه‌های سنتی کشاورزی را بیش از پیش ضروری کرده است.

کد خبر : ۲۰۹۰۱

پنجشنبه - 04 ارديبهشت 1404

به گزارش خبرنگار اقتصاد معاصر؛ کشاورزی ایران این سال‌ها در یکی از حساس‌ترین مقاطع تاریخی خود قرار دارد؛ چراکه این بخش اکنون نه فقط باید امنیت غذایی میلیون‌ها نفر را تامین کند، بلکه خود نیز با بحران فزاینده منابع طبیعی، کمبود آب، وفور آفات و غیره مواجه است.

مطابق گزارش مرکز ملی خشکسالی و مدیریت بحران سازمان هواشناسی، بیش از ۸۵ درصد از مساحت کشور درگیر خشکسالی‌های بلندمدت است. در همین حال، وزارت نیرو اعلام کرده که بیش از ۹۰ درصد از منابع آب تجدیدپذیر کشور صرف فعالیت‌های کشاورزی می‌شود. این آمار نه فقط هشداری جدی برای آینده کشاورزی است، بلکه زنگ خطر نابودی اکوسیستم‌های طبیعی و امنیت غذایی کشور را نیز به صدا درآورده است.

بهره‌وری سنتی دیگر پاسخگو نیست

مسائل کشاورزی ایران فقط به کم‌آبی محدود نمی‌شود. فرسایش شدید خاک، کاهش بهره‌وری در روش‌های سنتی کشت و تلفات بالای محصولات پس از برداشت، حلقه‌های زنجیره بحران را تکمیل کرده‌اند. از سوی دیگر، جمعیت رو به افزایش و فشار تقاضا برای مواد غذایی، ظرفیت تولید سنتی را به چالش کشیده‌اند. در چنین شرایطی، ادامه مسیر فعلی، دیگر عاقلانه نیست.

هوش مصنوعی؛ پاسخ جهانی به بحران‌های کشاورزی

در سطح جهانی، کشورهایی که با چالش‌های مشابه مواجه بوده‌اند، مسیر نجات را در بهره‌گیری از هوش مصنوعی یافته‌اند. داده‌کاوی اقلیمی، تحلیل‌های لحظه‌ای از وضعیت آفات، تشخیص الگوهای بهینه آبیاری و پیش‌بینی عملکرد محصول، همگی به مدد الگوریتم‌های هوشمند ممکن شده‌اند.

به گزارش دانشگاه پنسیلوانیا، کاربرد سیستم‌های هوشمند در کشاورزی، مصرف آب را تا ۳۰ درصد کاهش داده و عملکرد محصولات را بین ۲۰ تا ۵۰ درصد افزایش داده است. تجربه هند در افزایش ۴۰ درصدی عملکرد پنبه و موفقیت چشم‌گیر هلند در گلخانه‌های دیجیتال، نمونه‌های الهام‌بخش جهانی‌اند.

ایران و فرصت طلایی هوشمندسازی

با وجود چالش‌های زیرساختی، ایران ظرفیت بالقوه‌ای برای پیاده‌سازی کشاورزی هوشمند دارد. استان‌هایی همچون فارس، خوزستان، خراسان رضوی و گلستان از زیرساخت‌های نسبی برخوردارند که می‌توانند پایلوت‌های تحول فناورانه در این حوزه باشند. محصولات استراتژیکی همچون گندم، برنج، چغندر قند و صیفی‌جات نیز مستعد افزایش بهره‌وری از طریق این فناوری هستند.

برآورد کارشناسان مرکز تحقیقات کشاورزی نشان می‌دهد که تجهیز فقط ۳۰ درصد از اراضی کشور به فناوری‌های هوشمند، توانایی تامین غذای بیش از ۲۰ میلیون نفر در سال را خواهد داشت.

کشاورزان؛ شریک یا مانع تحول؟

یکی از موانع کلیدی در مسیر هوشمندسازی کشاورزی، مقاومت کشاورزان در برابر تغییر است. نگاه سنتی به مزرعه و بی‌اعتمادی به فناوری‌های نو، فرایند تحول را کند می‌کند اما این چالش، راه‌حل هم دارد که نشان دادن موفقیت‌های بومی، ارائه مشوق‌های مالی و آموزش میدانی را می‌طلبد. نقش نهادهایی همچون تعاونی‌های کشاورزی، مشاوران روستایی و حتی رسانه‌های محلی در این میان حیاتی است.

در مجموع، کشاورزی هوشمند برای ایران یک انتخاب لوکس فناورانه نیست، بلکه ضرورتی ملی برای بقا محسوب می‌شود. اگر از امروز با برنامه‌ریزی جامع، همکاری بین‌بخشی و سرمایه‌گذاری هوشمند وارد عمل شویم، می‌توانیم در افق ۱۴۲۰ نه فقط به خودکفایی پایدار در تولید غذا برسیم، بلکه نقش فعالی در تامین امنیت غذایی منطقه ایفا کنیم.