اقتصاد معاصر گزارش می‌دهد

تخلف زیر پوست پایانه‌های اتوبوسرانی؛ ایمنی و وقت مردم فدای سود شرکت‌ها

در برخی ایام پرتقاضا نظیر تعطیلات نوروز یا تعطیلات پایان هفته، مسافران ناوگان اتوبوسی جاده‌ای با چالش تامین ناوگان مواجه هستند، اتوبوس‌هایی که صرفا دنبال سود کلان از دربستی و تور، متوقف در پایانه هستند، اتوبوس‌هایی هم که مجبور به تردد می‌شوند گاهی با به خطر انداختن ایمنی، دنبال سود بیشتر از مسافر هستند، حتی با فروش صندلی شاگرد اتوبوس و یا سوارکردن مسافر روی چهارپایه چوبی وسط راهرو اتوبوس.

کد خبر : ۲۱۱۹۰

يکشنبه - 07 ارديبهشت 1404

به گزارش خبرنگار اقتصاد معاصر؛ یکی از مواردی که گاهی مورد گلایه مسافران ناوگان اتوبوسرانی است، تاخیر در مبدا و همچنین قیمت‌های بلیت غیرواقعی در ایام پرتقاضای سفر است؛ حتی زمانی هم که بلیت تهیه کرده‌اید، معمولا در طول مدت انتظار در پایانه مسافری نگرانی از بروز تاخیر وجود دارد.

در این مدت سر و صدای شاگرد اتوبوس‌هابابت جذب مسافر و به قول معروف جارچی‌ها هم کمی آزاردهنده است.

همین مشکلات را اخیرا یکی از خبرنگاران در سفری که به یکی از استان‌های کشور داشته، تجربه کرده است.

حد فاصل مترو تا سالن پایانه اتوبوس‌رانی غرب تهران را با تمرکز بر پلاک اتوبوس‌های پارک شده در محوطه طی کردم. تعداد بسیاری از اتوبوس‌های پارک شده پلاک‌های استان زنجان را یدک می‌کشیدند، پس قاعده می‌گفت خیلی زود به مقصد خواهم رسید. طبق روال همیشگی سفر‌ها، از درب شماره ۱۱ به سالن ترمینال پایانه غرب وارد شدم و از تعاونی مورد نظر درخواست بلیت برای شهر ابهر کردم. مقصود دیدار خانواده در دو روز تعطیلات آخر هفته بود. اما با پاسخ فروشنده بلیت مواجه شدم که می‌گفت مسیر زنجان خالی نداریم؛ این حرف در گرگ‌ومیش غروب روز‌های ابتدایی اردیبهشت تهران، تنم را چنان ظهر مرداد ماه اهواز گداخت.

چاره را در جست‌وجوی دیگر تعاونی‌ها دیدم و ابتدا تا انتهای سالن را مرور کردم اما در باجه‌ها به در بسته خوردم. عجیب نبود تجربه این مساله را بار‌ها داشتم اما من عجله داشتم و حتما باید همان شب به مقصد می‌رسیدم. صدای زنجان-زنجان راننده کنار دستم آن هم زمانی که با تمام ذهنم به دنبال راه چاره می‌گشتم حس خبرنگاریم را فراخواند.

سراغش رفتم، برای مسافرگیری عجله داشت.

-چرا برای ابهر جای خالی نیست؟

+اتوبوس بوده، بلیت فروشی هم کرده‌اند اما صاحب اتوبوس ترجیح داده دربستی تردد کند.

-چرا دربست؟

+صاحب ماشین بابت هر سرویس ۴۰ میلیون تومان می‌گیره اما در سیستم بلیت فروشی، همان مسیر براش ۲۰ میلیون درآمد داره. بله روز‌های عادی که تقاضایی برای تور نیست، همین راننده‌‌ها میان این‌جا و صف می‌بندن، اما الان اوناییم که دربست نرفتن در پارکینگ اتوبوس‌ها رو خوابوندند.

از او تشکر و خداحافظی کردم. حالا مجبور بودم به دنبال بلیت برای شهری در نزدیکی ابهر بگردم و برای رسیدن به مقصد خطر و سختی برای پیاده شدن در اتوبان و گرفتن ماشینی دیگر را متحمل شوم.

بهترین گزینه اتوبوس‌های زنجان بود. پول بیشتری باید پرداخت می‌کردم اما چاره‌‌ای نبود، بهای بلیت را با من دو برابر حساب کرد آن هم برای صندلی کنار راننده که معمولا جای شاگرد است؛ بدون کمربندی ایمنی و در نزدیکی شیشه جلو.

این همه داستان نبود، زمانی که روی صندلی نشستم، کنارم یک نفر دیگر نشاندند، یک نفر هم آویزان در پله‌ها بود که قرار بود تا زنجان همان‌جا بیاستد که ظاهرا شاگرد اتوبوس بود، یک چهارپایه چوبی هم گذاشتند وسط اتوبوس و یک مسافر بی‌نوا را هم نشاندند روی آن چهارپایه، به فکر گفته‌های رئیس پلیس راهور افتادم که تاکید داشت «مسافران اتوبوس در جاده‌ها باید حتما کمربند ایمنی داشته باشند»؛ اما واقعا این صحنه برای من جای تعجب و شگفتی داشت.

نکته مهم‌تر اینکه اتوبوس‌های ابهر و زنجان در پایانه‌ بدون مسافر توقف کرده بودند اما شرکت‌ها و مالکان برای افزایش قیمت سود چند برابری خصوصا در ایام تعطیلات، از عرضه صندولی اتوبوس خودداری می‌کنند.

بسیار اتفاق افتاده که برای ماموریت‌های خبری و یا مسافرت‌های شخصی مجبور بوده‌ام از اتوبوس برای رسیدن به مقصد خود در استانی دیگر با چندین کیلومتر فاصله استفاده کنم، اما هیچ وقت نتوانستم مسیری که در دو روز متفاوت مسیر رفت و برگشت از آن استفاده کرده‌ام را با هزینه‌ای یکسان برای اتوبوس استفاده پرداخت کنم.

در برگشت از مسافرت که مبدا آن شهر ابهر و مقصد آن شهر تهران بود هم هنگام دریافت هزینه مسیر، شاگرد راننده از افراد قیمت‌های مختلف طلب می‌کرد؛ اینکه بلیت نداشتیم و قاعدتا بیمه نبودیم به کنار، نرخ‌ها هم متنوع بود. به طور مثال از ۲۰۰ هزار تومان تا۲۵۰ هزار تومان از مسافر طلب می‌شد و اگر اعتراضی از سوی مسافران وجود داشت، بلافاصله با برخورد تند و تهدید به پیاده شدن، پاسخ داده می‌شد.

در طول مسیر هم اتوبوس برای مسافرگیری، سوخت‌گیری، عصرانه و شام و غیره به قدری ایستاد که حدود ۱.۵ ساعت زمان ما صرف این موارد بیهوده شد، در حالی که فقط مجوز دارند برای نماز توقف کنند.

در نبود نظارت سوی وزارت راه و شهرسازی و سازمان راه‌داری که مسئول مستقیم نظارت بر ناوگان حمل و نقل عمومی کشور است این مشکلات برای مسافران اتوبوس ایجاد می‌شود. مالکان اتوبوس و شرکت‌ها سود سوداگری می‌کنند و بدین طریق ایمنی و وقت مسافر را فدای سودهای کلان خود می‌کنند.

زیر پوست برخی پایانه‌های مسافری پوست مسافر را می‌کنند و این صرفا نظارت وزارت راه و شهرسازی، خانم صادق وزیر راه و رئیس سازمان راهداری را می‌طلبد.

اقتصاد معاصر منتظر دریافت و انتشار توضیحات سازمان راهداری و حمل و نقل جاده‌ای در این‌باره است.