کشاورزی دقیق در راه است؛ وقتی اینترنت اشیاء به کمک سدها می‌آید

در حالی که کم‌آبی و مدیریت نادرست منابع آب، سال‌هاست امنیت غذایی و کشاورزی خوزستان را تهدید می‌کند، این استان با بهره‌گیری از فناوری‌های ماهواره‌ای، هوش مصنوعی و پایش لحظه‌ای منابع آبی، گامی موثر در مسیر نجات از بحران برداشته است؛ مدلی نوآورانه که حالا به الگویی برای مدیریت هوشمند آب در دیگر استان‌های کشور تبدیل شده است.

کد خبر : ۲۳۶۹۰

چهارشنبه - 31 ارديبهشت 1404

به گزارش خبرنگار اقتصاد معاصر؛ در سال‌های اخیر، بحران آب در استان خوزستان به یکی از مهم‌ترین چالش‌های زیست‌محیطی و اقتصادی کشور تبدیل شده است. کاهش بارندگی، مدیریت ناکارآمد منابع و تغییرات اقلیمی، لزوم بهره‌گیری از فناوری‌های نوین برای پایش و مدیریت منابع آب را دوچندان کرده‌اند. در این میان، بهره‌گیری از سامانه‌های ماهواره‌ای و مدل‌های هوشمند، امید تازه‌ای برای نجات منابع آبی این استان فراهم آورده است.

نجات خوزستان با سامانه‌های ماهواره‌ای و پایش لحظه‌ای

استفاده از داده‌های ماهواره‌ای و مدل‌های پیش‌بینی تبخیر، زمانبندی توزیع آب را ممکن کرد. خوزستان یکی از ۳ استان‌های پیش‌رو در به کارگیری این فناوری‌هاست که کاهش ۱۸ درصدی تلفات آب را رقم زد.

در این استان، داده‌های ماهواره‌ای مربوط به میزان پوشش برفی و رطوبت خاک در حوضه‌های بالادستی به صورت لحظه‌ای دریافت و به مرکز مدیریت بحران ارسال می‌شود. این اطلاعات، در کنار مدل‌های عددی پیش‌بینی تبخیر-تعرق، امکان برنامه‌ریزی دقیق برای لحظه‌ رهاسازی یا ذخیره‌سازی آب در سدها را فراهم کرده است

با الگوریتم‌های زمان‌بندی توزیع تحت شبیه‌سازی‌های چندمنظوره، میزان آب تخصیص‌یافته به مزارع بر اساس اولویت‌های محصول و درجه آسیب‌پذیری تنظیم می‌شود. این روش «تصمیم‌سازی هوشمند»، تناوب آبیاری را کاهش داده و از افت شدید سطح آب زیرزمینی جلوگیری می‌کند.

کارشناسان تاکید دارند که ادغام داده‌های ماهواره‌ای با اینترنت اشیا و هوش مصنوعی می‌تواند گامی فراتر در مدیریت بحران آب باشد و به تحقق کشاورزی دقیق (Precision Agriculture) منجر گردد. با توسعه زیرساخت‌های مخابراتی و گسترش حسگرهای بی‌سیم، انتظار می‌رود تا پایان سال آینده، تلفات آب خوزستان به کمتر از ۱۵ درصد برسد.

اگرچه چالش‌های منابع آبی در خوزستان همچنان پابرجاست اما تجربه موفق بهره‌گیری از فناوری‌های نوین در مدیریت آب، الگویی قابل تعمیم برای دیگر استان‌های کشور محسوب می‌شود. ادامه این مسیر نیازمند سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها، آموزش نیروی انسانی متخصص و هماهنگی میان نهادهای تصمیم‌گیر است تا رویای کشاورزی هوشمند و پایدار، به واقعیتی فراگیر تبدیل شود.