رئیس کارگروه طیور اتاق بازرگانی ایران در گفت‌وگو با اقتصاد معاصر:

بسته حمایتی دولت از مشتریان نهاده فقط آنها را بدهکارتر می‌کند

رئیس کارگروه طیور اتاق بازرگانی ایران گفت: با افزایش چند برابری بهای نهاده نسبت به قبل از حذف ارز ترجیحی، دولت طرحی موسوم به «پالیز» با عنوان ادعایی «تسهیلات صفر درصد» معرفی کرد، در این طرح مرغدار باید بابت هر ۱۰ میلیارد تومان ضمانت‌نامه، ۲۲۵ میلیون تومان پول نقد به عنوان کارمزد به بانک بپردازد، زمانی هم که تولیدکننده با این ضمانت‌نامه وارد سامانه بازارگاه شد، نهاده را با سود ۶ تا ۸ درصد به او می‌فروشند.

کد خبر : ۴۵۱۷۳

يکشنبه - 26 بهمن 1404

حسین مهدی‌زاد، رئیس کارگروه طیور اتاق بازرگانی ایران، در گفت‌وگو با خبرنگار اقتصاد معاصر درباره تامین سرمایه در گردش واحدهای تولیدی اظهار داشت: پس از حذف ارز ترجیحی که منجر به افزایش ۴ تا ۵ برابری قیمت نهاده‌ها و مواد اولیه شد، دولت عملا کمک موثری به تولیدکنندگان نکرد و تنها طرحی موسوم به «پالیز» را از سوی بانک کشاورزی ارائه داد.

وی افزود: اگرچه این طرح با عنوان ادعایی «تسهیلات صفر درصد» معرفی شد اما تولیدکنندگان هنگام مراجعه به بانک متوجه می‌شوند که موضوع اصلا پرداخت تسهیلات نیست، بلکه صدور ضمانت‌نامه است که خود هزینه‌های سنگینی را به همراه دارد.

مهدی‌زاد با انتقاد از سقف تعیین شده برای این طرح، تصریح کرد: سقف ۱۵ میلیارد تومانی این ضمانت‌نامه‌ها شاید برای واحدهای بسیار کوچک و خرد مالکی کاربرد داشته باشد اما برای مزارع بزرگ و صنعتی با ظرفیت بالای ۵۰ هزار قطعه، این مبلغ حتی کفاف خرید نهاده برای ۵ روز را هم نمی‌دهد.

این فعال بخش خصوصی در تشریح هزینه‌های پنهان این طرح گفت: بانک کشاورزی برای صدور این ضمانت‌نامه ۲.۲۵ درصد کارمزد دریافت می‌کند؛ به عبارت ساده‌تر، مرغدار باید بابت هر ۱۰ میلیارد تومان ضمانت‌نامه، ۲۲۵ میلیون تومان پول نقد به عنوان کارمزد به بانک بپردازد.

رئیس کارگروه طیور اتاق بازرگانی ایران ادامه داد: چالش اصلی زمانی رخ می‌دهد که تولیدکننده با این ضمانت‌نامه وارد سامانه بازارگاه می‌شود. در آنجا نیز فروشندگان نهاده، کالا را با سودهای ۶ تا ۸ درصد عرضه می‌کنند. این در حالی است که پیش از این نیز امکان خرید مدت‌دار با همین نرخ‌های سود در بازارگاه وجود داشت و نیازی به هزینه اضافی برای ضمانت‌نامه بانکی نبود.

وی بیان کرد: نمونه همین طرح پالیز عملا یک طرح ناموفق است که هیچ مزیتی برای تولید ایجاد نکرده است. در این فرآیند، تولیدکننده مجبور است دو بار کارمزد پرداخت کند؛ یک‌بار به بانک عامل و بار دیگر به واردکننده در بازارگاه. این روند نتیجه‌ای جز افزایش هزینه‌ها و بدهکارتر شدن مرغداران در شرایط دشوار اقتصادی ندارد.