به گزارش اقتصاد معاصر؛ تصاویر لوکیشن سریال روزی روزگاری بار دیگر بین مخاطبان تلویزیون و علاقهمندان به میراث بصری خاطرهانگیز شدهاند؛ این لوکیشنها که عمدتاً در «میمه» واقع در استان اصفهان قرار دارند، با مناظر درهای چون «دره دوزخی» و «تخت سرخ» و نیز کوهها، سنگچالهها و خانههای روستایی قدیمی، ترکیبی از زیبایی طبیعی، تاریخ و حس و حال روستایی را به تصویر میکشند. این عکسها نه تنها جلوهای از طبیعت ایران را نمایش میدهند، بلکه نشاندهنده انتخاب دقیق کارگردان در طراحی فضایی است که روح و بوی زمانهای قدیم را در ذهن بیننده زنده میکند.
محل فیلمبرداری: سریال در اطراف شهرستان میمه در استان اصفهان ساخته شد. این منطقه با طبیعت نیمه خشک و بیابانی همراه با کوه و دشت، پسزمینه مناسبی برای روایت راهزنان، روستائیان و صحرا بوده است.
یکی از لوکیشنهای شاخص سریال دره دوزخی میمه است؛ درهای سنگی با صخرهها و تختهای سنگی اطراف آن که شباهتی به درههای بزرگ و حتی نمادهای بیابانی خارجی دارد.
لوکیشن بیابانی، کوهستانهای اطراف و طبیعت خشک-نیمهبیابانی استان اصفهان، در ترکیب تصویری سریال به چشم میآید. فلات مرکزی ایران با آفتاب شدید، نور و سایههای گرم، همراه با درختان کم و زمینهای سنگچین یا ماسهای، فضایی خلق کرده است که هم واقعگرایانه است و هم قصهمحور.
از تصاویر لوکیشن سریال میتوان به چند عنصر بصری کلیدی اشاره کرد که تأثیر زیادی در جلوهی سریال داشتهاند:
بیابان و زمینهای باز: عرصهای که شخصیتها در آن حرکت میکنند، فصلبندی و رنگآمیزی خاصی دارد؛ آفتاب سوزان، آسمان روشن، و سایههای ساختارمند از صخرهها و کوهها. این فضا هم حس سختی زندگی در شرایط دشوار را القا میکند و هم نماد دوری، تنهایی و آزمون شخصیتهاست. خبرگزاری آنا در تحلیل سریال اشاره کرده که جذابیت سریال تا حد زیادی مدیون همین فضای طبیعی و بیابانی است.
مکانهای بومی و روستایی: خانهها، آبانبارها، چاهها، محل چوپانی، راههای کوهستانی، و اجزای زندگی روزمره روستایی در طراحی لوکیشن دیده میشوند. برای مثال، تصویری از «چاه مراد بیگ» به یاد مانده است که در یکی از سکانسها وقتی مرادبیگ در تعقیب حسام بیگ است از آن استفاده شده است.
دره دوزخی و تختهسنگها: یکی از تصاویر برجسته سریال، درهای سنگی با تختهسنگهای بزرگ است که برای خلق حس درام و تضاد مکانی استفاده شده است. این دره، «دره دوزخی میمه»، به دلیل شکل خاص زمینشناسیاش و ظاهر خشن سنگها در سکانسهای تعقیب و گریز یا جنگ بین راهزنان، فضایی بصری بسیار قوی فراهم کرده است.
نورپردازی طبیعی و خلق سایه: در تصاویر لوکیشن سریال، نور آفتاب مستقیم، سایههای سنگ و کوه، ته رنگ طلایی هنگام صبح یا عصر، و تضاد بین روشنایی و تاریکی دیده میشود. این نورپردازی نه فقط برای زیبایی بلکه برای بیان حالت روحی شخصیتها، سختی شرایط مسیر، و تضاد بین امید و تاریکی داستان مهم است. (تحلیل بصری از نقدها)
تطابق محیط با داستان: داستان سریال در محیطی نیمهبیابانی میگذرد؛ زندگی سخت روستایی، راهزنان، بیابان، کار در دشت و کوه، و در عین حال جامعهای که هنوز زیر سایهٔ قدرت مرکزی نیست. لوکیشن میمه این ملموسیت را دارد.
تأثیر خاطرهای کارگردان: امرالله احمدجو گفته است که لوکیشن بیابانی سریال برایش یادگاری از کودکی است و این امر باعث شده انتخاب مکان با دقت بیشتر انجام شود تا حس و حال آن محیط درونی کارگردان را انتقال دهد.
استفاده از طبیعت بکر و چشمنواز: عدم ساخت دکور شهری یا مصنوعی زیاد، بلکه استفاده از آنچه طبیعت فراهم کرده است؛ تختهسنگها، درهها، زمین سنگفرش یا خشک و خاکآلوده، باعث شده که تصاویر لوکیشن سریال روزی روزگاری واقعیتر و تأثیرگذارتر باشند.
تصویرگری بصریِ تماتیک: محیط بیابانی نمادی از تحدی، جدال انسان با طبیعت، دوری، تنهایی و نیز توبه و بازگشت به زندگی روستایی و ساده است — موضوعاتی که در داستان سریال وجود دارد. لوکیشنها کمک به تقویت این مفاهیم میکند.
در سالهای اخیر، با پخش مجدد سریال در شبکههایی مانند آیفیلم و محبوبیت آن میان مخاطبان قدیمیتر، تمایل زیادی به دیدن عکسها و تصاویری از لوکیشنها و پشتصحنه وجود دارد:
صفحهها و پیجهای اینستاگرامی گردشگری و طرفداران سریال، تصاویر چاه مرادبیگ، دره دوزخی، محیط روستایی و سنگی را با هشتگهای مرتبط منتشر کردهاند.
گزارشها و مقالات تحلیلی تصویری از سریال سعی کردهاند فضا را با عکاسی طبیعت و مقایسههای بصری با مناطق مشابه در ایران نشان دهند.