به گزارش خبرنگار اقتصاد معاصر؛ در ماههای اخیر، جنگ علیه ایران و افزایش بیسابقه قیمت جهانی انرژی، کشورهای مختلف به ویژه در آسیا را در بحران انرژی قرار داده است. یکی از نمونههای بارز این بحران، تاثیر آن بر اقتصاد فیلیپین و کاهش شدید تقاضا در رستورانها و کسبوکارهای مختلف این کشور است.
رستوران «Goto Monster»، واقع در منطقه تجاری ماکاتی در مانیل که پیش از این محل شلوغی برای کارکنان اداری بود، اکنون شاهد کاهش ۳۰ تا ۴۰ درصدی مشتریان خود است. رئیسجمهور فیلیپین، فردیناند مارکوس جونیور به دلیل افزایش قیمتها و کمبود سوخت، وضعیت اضطراری انرژی اعلام کرده و کشور را به اجرای تدابیر صرفهجویی در مصرف سوخت مانند کار از خانه، ملزم کرده است.
این وضعیت فقط مختص به فیلیپین نیست، بلکه بحران انرژی در حال گسترش به کشورهای در حال توسعه و با درآمد متوسط در سراسر آسیا و سایر نقاط دنیا است. به دلیل افزایش قیمت سوخت و بحرانهای ناشی از کمبود انرژی، دولتها مجبور به اتخاذ تدابیر شدید برای حفظ منابع انرژی شدهاند. نتیجه این بحرانها، همانطور که اقتصاددانان هشدار میدهند، کاهش رشد اقتصادی و فشار بر منابع مالی عمومی خواهد بود.
یکی از اصلیترین عواملی که باعث تشدید بحران انرژی در برخی کشورها میشود، وابستگی شدید آنها به واردات سوخت است. برای مثال، سنگاپور که تقریبا ۱۰۰ درصد به واردات نفت و گاز وابسته است، با توجه به تولید ناخالص داخلی بالای سرانه خود، قادر به مقابله با بحران از طریق بازارهای نقدی خواهد بود اما کشورهای دیگری مانند مراکش که به شدت به واردات سوخت وابستهاند و قدرت مالی کمتری دارند، ممکن است از نظر اقتصادی قادر به رقابت برای تامین منابع محدود نباشند. فیلیپین نیز که به شدت به واردات سوخت وابسته است، احتمالا از این بحران متاثر خواهد شد.
با وجود اینکه نشانههایی از کاهش تنشها در خاورمیانه وجود دارد، به دلیل خسارات وارد شده به زیرساختهای نفت و گاز در این منطقه و احتمال ادامه اختلالات در حملونقل از تنگه هرمز، ممکن است قیمتهای انرژی در ماههای آینده همچنان بالا بماند. افزایش قیمت سوخت و کمبودها موجب میشود تا مصرفکنندگان کمتر خرید کنند، کسبوکارها کمتر سرمایهگذاری کنند و دولتها منابع کمیاب را ذخیره کنند که این عوامل در نهایت باعث کاهش رشد اقتصادی خواهند شد. اقتصاددانان هشدار میدهند که این اختلالات میتواند تقاضا را از بین برده و اقتصادها را به سمت رکود سوق دهد.
کشورهای در حال توسعه، به ویژه در آسیا که فاقد تولید داخلی نفت و گاز هستند و به شدت به منابع انرژی از خاورمیانه وابستهاند، اولین و شدیدترین آسیبها را از این بحران تجربه کردهاند. بر اساس گزارشهای اداره اطلاعات انرژی ایالات متحده، ۸۳ درصد از گاز طبیعی مایع و ۸۴ درصد از نفت خام که از تنگه هرمز عبور میکند، به آسیا ارسال میشود.
در این میان، کشورهای در حال توسعه و با درآمد متوسط، به دلیل شدت بالای انرژی مصرفی در صنایع خود، بیشترین آسیب را از این بحران خواهند دید. در این شرایط، تقاضای کمتر برای کالاها و خدمات انرژیبر، به کاهش قدرت خرید مصرفکنندگان و کم شدن تقاضا منجر خواهد شد.
برای مقابله با بحران سوخت، برخی از کشورهای آسیایی تدابیری نظیر کاهش ساعات کاری، کار از خانه و تشویق مردم به استفاده بهینه از انرژی را در دستور کار قرار دادهاند. به عنوان مثال، تایلند از کارمندان دولتی خواسته است که کار از خانه را در پیش بگیرند و از ساکنان خواسته شده است که مصرف کولرها را کاهش دهند. در ویتنام، دوچرخهسواری و کارپولینگ ترویج شده و اندونزی از مردم خواسته است که مصرف سوخت را به طور هوشمندانه مدیریت کنند.
پاکستان نیز، به دلیل محدودیتهای اقتصادی، تصمیم گرفته است مسابقات لیگ داخلی کریکت را بدون تماشاگر برگزار کند تا در مصرف سوخت صرفهجویی کند.
مطالعات صندوق بینالمللی پول نشان میدهد که بحرانهای انرژی، به ویژه در کشورهای واردکننده نفت، میتواند منجر به کاهش شدید اشتغال و تغییرات دائمی در الگوهای مصرف شود. در این کشورها، بحران انرژی میتواند موجب از دست دادن شغلها و کاهش فعالیتهای اقتصادی در بلندمدت شود. به ویژه در کشورهای با بخشهای انرژیبر، بحران انرژی میتواند فشار شدیدی به بازار کار وارد کند.
همچنین، تجربههای گذشته مانند بحران انرژی دهه ۱۹۷۰ نشان میدهد که افزایش دائمی قیمتها ممکن است منجر به تغییرات ساختاری در الگوهای مصرفی شود که تقاضا برای کالاها و خدماتی که به شدت انرژی مصرف میکنند، کاهش یابد.
در پاسخ به بحران انرژی، برخی کشورهای واردکننده سوخت اقدام به پرداخت یارانههای انرژی کردهاند. با این حال، این یارانهها ممکن است در بلندمدت تاثیرات منفی به همراه داشته باشند، زیرا قیمتهای پایین ممکن است باعث شود که مصرفکنندگان به بهینهسازی مصرف سوخت بیتوجه شوند.
کشورهایی که از یارانههای سوخت استفاده میکنند، در حال حاضر با چالشهای بزرگی روبهرو هستند. دولتها باید تصمیم بگیرند که منابع مالی خود را صرف یارانهها کنند یا اینکه برای کاهش فشار اقتصادی و جلوگیری از بحرانهای بدهی، این منابع را به نحوی بهینهتر استفاده کنند.
در نهایت بحران انرژی که به دلیل جنگ علیه ایران و اختلالات جهانی در تولید و انتقال نفت و گاز ایجاد شده است، تاثیرات عمیقی بر کشورهای واردکننده سوخت خواهد گذاشت. اقتصادهای در حال توسعه و کشورهای با درآمد متوسط که به واردات سوخت وابستهاند، شدیدترین آسیبها را از این بحران خواهند دید. در حالی که برخی کشورها با تدابیر مقطعی سعی در مدیریت بحران دارند، اثرات بلندمدت این بحران بر رشد اقتصادی، اشتغال و تقاضا ممکن است به شدت قابل توجه باشد.