به گزارش خبرنگار اقتصاد معاصر؛ شاخص کل در حالی این روزها به کانال ۴ میلیون واحد رسیده که سقف تاریخی آن حدود ۴.۵ میلیون واحد است و بعد از رشد بازار سرمایه از زمان بازگشای رفته رفته سهامداران به تداوم رشد بازار سهام و رسیدن شاخص کل بورس به رکورد خود حساس شدهاند.
این در شرایطی است که نسبت قیمت به سود بازار (P/E) به کف تاریخی خود در محدوده ۶.۴ واحد رسیده است؛ رقمی که آخرین بار مرداد سال گذشته و پس از جنگ ۱۲ روزه تجربه شده بود. از اینرو بسیاری از تحلیلگران این ارزندگی را دلیل اصلی ورود پول هوشمند در روزهای ابتدایی بازگشایی بازار میدانند.
با این حال، و با وجود گزارشهای امیدوارکننده سامانه کدال و مثبت شدن بیشتر صنایع، هنوز دو متغیر کلیدی سایه سنگینی بر تالار شیشهای انداخته است؛ نخست ریسک سیستماتیک و و دومی جو روانی حاکم بر معاملات. این در حالی است که بازار سهام همچنان نسبت به یک خبرهای سیاسی حساسیت بالایی دارد و این موضوع، نقدشوندگی را به اولویت نخست سرمایهگذاران تبدیل کرده است.
از سوی دیگر، سکه عملکرد سازمان بورس در بحران اخیر، دو رو دارد. از یکسو توقف طولانی و فرسایشی معاملات به کاهش اعتماد دامن زد و حتی برخی نهادهای مالی را مجبور به تعدیل نیرو کرد که این تعطیلیها، حس جاماندگی از تورم را در بازار نهادینه ساخت. اما در روی مثبت این سکه، تدابیر زمان بازگشایی است که هوشمندانه ارزیابی میشود و در این راستا بازگشایی پلکانی نمادها، مدیریت عرضه و تقاضا از طریق صندوقها و بازارگردانها و جلسات فشرده با کارگزاران، مانع از شکلگیری یک فروش هیجانی بزرگ شد.
از نگاهی دیگر، رابطه سنتی دلار و بورس به خاطر ارز ۴۲۰۰ تومانی و نرخهای چندگانه همیشه مورد نقد و بررسی است. این در شرایطی است که همواره با حذف ارز ترجیحی و نزدیک شدن نرخ نیما به بازار آزاد، این همبستگی کم و زیاد شده است. از اینرو اگر دولت دوباره سراغ سیاست ارز چندنرخی نرود، بورس میتواند دوباره به یک پناهگاه مطمئن در برابر تورم تبدیل شود. اما این مهم، مشروط به مدیریت حرفهای همان ریسکهای سیستماتیکی است که هنوز پاشنه آشیل بازار سرمایه محسوب میشوند.