به گزارش خبرنگار اقتصاد معاصر؛ بازار مسکن در محله انبار نفت واقع در منطقه ۱۱ تهران، طی سالهای اخیر همزمان با تغییر کاربری تدریجی از بافت صنعتی به مسکونی و تجاری، دستخوش نوسان و تغییرات قابل توجهی شده است. این محله که در گذشته به دلیل وجود انبارهای نفت و کاربریهای مرتبط با توزیع سوخت شناخته میشد، امروز بیشتر به عنوان یک محدوده شهری با ترکیب واحدهای مسکونی، تجاری و خدماتی مطرح است.
بر اساس بررسی ویژگیهای بافت شهری این منطقه، انبار نفت همچنان از یک ساختار ترکیبی برخوردار است؛ به این معنا که در کنار ساختمانهای نوساز، بخشهایی از بافت قدیمی و فرسوده نیز در آن دیده میشود. همین موضوع باعث شده بازار مسکن در این محدوده یکدست نباشد و قیمتها و کیفیت املاک اختلاف قابل توجهی داشته باشند.
در بخش معاملات، واحدهای آپارتمانی نوساز یا بازسازیشده معمولا تقاضای بیشتری دارند، بهخصوص به دلیل دسترسی نسبی مناسب به مرکز شهر و قرارگیری در محدودهای که به بازار تهران و برخی مراکز تجاری نزدیک است. در مقابل، واحدهای قدیمیتر به دلیل عمر بنا و نیاز به نوسازی، با قیمت پایینتری معامله میشوند و بیشتر مورد توجه خریدارانی قرار میگیرند که به دنبال گزینههای ارزانتر یا سرمایهگذاری با هدف بازسازی هستند.
با این حال، بازار مسکن این محله بدون چالش نیست. ترافیک سنگین در برخی معابر، کمبود فضای پارکینگ و فرسودگی بخشی از بافت قدیمی از جمله عواملی هستند که بر جذابیت سکونتی منطقه تاثیر گذاشتهاند. همچنین در ساعات پرتردد، فعالیتهای تجاری و رفتوآمد بالا باعث افزایش شلوغی در بخشهایی از محله میشود که این موضوع در تصمیم برخی خریداران و مستاجران اثرگذار است.
از منظر سرمایهگذاری، انبار نفت به دلیل موقعیت جغرافیایی و سطح قیمتهای نسبتا پایینتر نسبت به مناطق شمالی تهران، همچنان برای برخی سرمایهگذاران خرد جذاب محسوب میشود. با این حال، کارشناسان معمولا تاکید میکنند که بازدهی این منطقه بیشتر وابسته به نوسازی تدریجی بافت و بهبود زیرساختهای شهری است.
در مجموع، بازار مسکن انبار نفت را میتوان بازاری با دوگانگی ساختاری توصیف کرد؛ از یک سو ظرفیت رشد ناشی از موقعیت شهری و دسترسیها و از سوی دیگر محدودیتهایی ناشی از بافت فرسوده و مشکلات زیرساختی که بر روند معاملات اثر مستقیم میگذارند.