اقتصاد کلان

اقتصاد کلان

بانک

صنعت

کشاورزی

راه و مسکن

اقتصاد بین الملل

انرژی

بازرگانی

بورس

فناوری

سیاست و اقتصاد

کارآفرینی و تعاون

بازار

چند رسانه ای

۲۸/خرداد/۱۴۰۵ | ۱۲:۳۲
۱۲:۲۳ ۱۴۰۵/۰۳/۲۸

نبرد برای روشن نگه‌داشتن چراغ تولید؛ چرا حفظ صنعت به اولویت امروز ایران تبدیل شد؟

در سال‌های گذشته، تحریم‌ها تنها ابزار محدود کردن مبادلات اقتصادی ایران نبوده‌اند. هدف اصلی آن‌ها فرسایش تدریجی توان تولید، تضعیف بنگاه‌های بزرگ صنعتی و ایجاد شکاف میان اقتصاد و جامعه بوده است. بسیاری از تحلیلگران آمریکایی نیز بارها تصریح کرده‌اند که فشار اقتصادی زمانی مؤثر خواهد بود که به کاهش تولید، بیکاری، نارضایتی اجتماعی و تضعیف ظرفیت‌های داخلی منجر شود.
کد خبر:۵۲۹۸۲

به گزارش اقتصاد معاصر؛ در همین چارچوب، ریچارد نفیو، از معماران اصلی نظام تحریم‌های آمریکا علیه ایران، در تحلیل‌های اخیر خود بر این نکته تأکید می‌کند که دوران افزودن تحریم‌های جدید تا حد زیادی به پایان رسیده و اکنون باید هزینه‌های اقتصادی برای ایران و شرکای تجاری آن افزایش یابد. معنای عملی چنین رویکردی روشن است؛ فشار بر اقتصاد، محدود کردن امکان سرمایه‌گذاری، کاهش توان تولید و دشوارتر کردن ادامه فعالیت صنایع بزرگ.
اگر در ماه‌های گذشته بخش مهمی از توجه افکار عمومی معطوف به تهدیدهای نظامی بود، اکنون به نظر می‌رسد جبهه اصلی رقابت به عرصه اقتصاد منتقل شده است. در چنین شرایطی، کارخانه‌ها تنها واحدهای تولیدی نیستند؛ آن‌ها مراکز اشتغال، سرمایه‌گذاری، فناوری و ثبات اقتصادی کشور محسوب می‌شوند. هرگونه اختلال در فعالیت این واحدها می‌تواند زنجیره‌ای از پیامدهای اقتصادی و اجتماعی را به دنبال داشته باشد.

از این منظر، تصمیمات سیاستی که به حفظ پایداری تولید کمک می‌کنند، صرفاً تصمیمات صنعتی نیستند؛ بلکه بخشی از راهبرد مقاومت اقتصادی کشور به شمار می‌روند. صنعت خودرو، به عنوان یکی از بزرگ‌ترین صنایع ایران و پیشران صدها شرکت قطعه‌سازی و خدماتی، نمونه‌ای روشن از این واقعیت است. استمرار تولید در این صنعت به معنای حفظ هزاران فرصت شغلی مستقیم و غیرمستقیم و جلوگیری از آسیب به زنجیره گسترده تأمین است.
در همین چارچوب می‌توان به تصمیم وزارت صنعت، معدن و تجارت درباره اصلاح قیمت محصولات خودرویی نگاه کرد. این تصمیم را می‌توان تلاشی برای جبران بخشی از عقب‌ماندگی قیمت‌ها و کاهش فشار مالی بر بنگاه‌های تولیدی دانست؛ فشاری که در سال‌های اخیر تحت تأثیر تورم، افزایش هزینه نهاده‌ها، محدودیت‌های ناشی از تحریم و شرایط ویژه اقتصادی کشور انباشته شده است.
امروز بیش از هر زمان دیگری باید میان «قیمت» و «تولید» رابطه‌ای واقع‌بینانه برقرار کرد. حمایت از تولید به معنای نادیده گرفتن حقوق مصرف‌کننده نیست؛ بلکه به معنای حفظ صنعتی است که بقای آن برای اشتغال، فناوری و ثبات اقتصادی کشور اهمیت دارد.
شاید بتوان گفت جنگ نظامی با خاموش شدن صدای موشک‌ها پایان یافته باشد، اما نبرد برای حفظ توان تولید و پایداری اقتصاد همچنان ادامه دارد. در این میدان، نگهبانان صنعت وظیفه‌ای کمتر از نگهبانان مرزها ندارند؛ زیرا حفظ کارخانه‌های فعال، خطوط تولید پویا و ظرفیت‌های صنعتی کشور، بخشی از حفظ توان ملی در برابر فشارهای خارجی است.

ارسال نظرات
captcha