به گزارش خبرنگار اقتصاد معاصر؛ بازار مسکن در محله ارامنه واقع در منطقه ۷ تهران در سالهای اخیر تحت تاثیر ترکیبی از بافت فرسوده، موقعیت مرکزی و محدودیتهای توسعه شهری قرار گرفته و همین عوامل باعث شده رفتار قیمتی و عرضه و تقاضا در این محدوده تفاوتهایی با برخی محلههای نوسازتر پایتخت داشته باشد.
این محله که با نام قدیمی «سبلان» نیز شناخته میشد، همچنان بخش قابل توجهی از بافت مسکونی خود را بهصورت خانههای قدیمی و کمطبقه حفظ کرده است. همین موضوع از یک طرف باعث حفظ هویت تاریخی و سکونتپذیری سنتی منطقه شده و از طرف دیگر، محدودیتهایی را در نوسازی و عرضه واحدهای مدرن ایجاد کرده است. در نتیجه، بخش زیادی از معاملات ملکی در این محدوده مربوط به املاک کلنگی یا واحدهایی با عمر ساخت بالا است.
در بازار فعلی، یکی از ویژگیهای قابل مشاهده در این محله، اختلاف قیمت میان املاک نوساز محدود و خانههای قدیمی است. به دلیل کمبود پروژههای نوساز و محدود بودن زمین قابل ساخت، قیمت واحدهای نوساز در برخی نقاط با فاصله قابل توجهی از املاک قدیمی معامله میشود. با این حال، رشد قیمت در املاک کلنگی نیز بیشتر تحت تاثیر ارزش زمین و موقعیت قرار دارد.
از سوی دیگر، بافت فرسوده و کوچههای قدیمی، در کنار محدودیتهای پارکینگ و دسترسی در برخی بخشها، از جمله عواملی هستند که در تصمیم خریداران و مستاجران اثرگذار بودهاند. برخی متقاضیان به دلیل همین محدودیتها، بیشتر به سمت واحدهای بازسازیشده یا خیابانهای اصلی گرایش دارند.
در بخش اجاره نیز وضعیت مشابهی دیده میشود. واحدهای بازسازیشده یا دارای امکانات بهتر، نسبت به خانههای قدیمیتر با سرعت بیشتری معامله میشوند اما همچنان بخش قابل توجهی از بازار اجاره در اختیار واحدهای با عمر بالا است که با قیمتهای پایینتر عرضه میشوند.
به طور کلی، بازار مسکن محله ارامنه را میتوان بازاری با رشد تدریجی، عرضه محدود نوساز و وابستگی بالا به ارزش زمین توصیف کرد؛ بازاری که بیشتر از اینکه تحت تاثیر پروژههای جدید باشد، از وضعیت بافت شهری و ظرفیت نوسازی آن تاثیر میگیرد.