به گزارش خبرنگار اقتصاد معاصر؛ محله فردوسی در منطقه ۱۲ تهران یکی از قدیمیترین و شناختهشدهترین محلههای پایتخت است که به دلیل قرار گرفتن در مرکز شهر، بیش از آنکه به عنوان یک محله صرفا مسکونی شناخته شود، نقش مهمی در فعالیتهای تجاری، اداری و خدماتی ایفا میکند.
این محله از شمال به خیابان انقلاب، از جنوب به خیابان جمهوری اسلامی، از شرق به خیابان لالهزار و خیابان فردوسی و از غرب به خیابان حافظ محدود میشود. دسترسی به ایستگاه متروی فردوسی، خطوط متعدد اتوبوس و تاکسی و نزدیکی به خیابانهای اصلی شهر، رفتوآمد در این محدوده را برای ساکنان و شاغلان آسان کرده است.
بررسی وضعیت بازار مسکن نشان میدهد بخش قابل توجهی از املاک این محدوده کاربری تجاری یا اداری دارند و همین موضوع باعث شده سهم واحدهای مسکونی نسبت به بسیاری از محلههای دیگر تهران کمتر باشد. در کنار ساختمانهای قدیمی با معماری متعلق به دهههای گذشته، طی سالهای اخیر ساختمانهای اداری و تجاری جدید نیز در این محدوده احداث شدهاند.
فعالان بازار مسکن معتقدند موقعیت مرکزی محله فردوسی، نزدیکی به مراکز اقتصادی، بانکها، صرافیها و سفارتخانهها موجب شده تقاضا برای واحدهای اداری و تجاری در این منطقه همواره قابل توجه باشد. در مقابل، محدودیت زمین، فرسودگی بخشی از بافت و ضوابط ساختوساز باعث شده عرضه واحدهای مسکونی جدید محدود باشد.
از نظر ساختوساز نیز پروژههای جدید در این محله عمدتا با رویکرد تجاری و اداری اجرا میشوند. همچنین به دلیل وجود بناهای تاریخی، برخی ضوابط مربوط به حفظ بافت ارزشمند و رعایت حریم آثار تاریخی در فرآیند صدور مجوزهای ساختمانی اعمال میشود.
محله فردوسی علاوه بر کارکرد اقتصادی، میزبان مجموعهای از مراکز تاریخی و فرهنگی از جمله میدان فردوسی، موزه آبگینه، موزه عبرت و تعدادی از ساختمانهای تاریخی تهران است که هویت این محدوده را شکل دادهاند.
در مجموع، بازار مسکن محله فردوسی بیش از آنکه تحت تاثیر تقاضای سکونت باشد، از فعالیتهای تجاری و اداری تاثیر میپذیرد. به همین دلیل، این محدوده همچنان یکی از مناطق شاخص تهران برای خرید، فروش و اجاره املاک تجاری و اداری محسوب میشود، در حالی که بازار واحدهای مسکونی در آن نسبت به سایر مناطق پایتخت حجم کمتری دارد.