به گزارش اقتصاد معاصر؛ مهدی غضنفری- رئیس هیات عامل صندوق توسعه ملی -
«مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللّهَ عَلَیْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضی نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ یَنْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْدِیلاً»
تاریخ این مرز و بوم همواره شاهد رشادت و شجاعت بزرگانی بوده است که با بذل جان و آبرو برعزت و شوکت ایران افزودهاند. بیتردید مصداق تام چنین رادمردانی در ایران معاصر امام خمینی کبیر (قُدِّسَ سِرُّهُ) و خامنهای شهید (قدس الله النفس الزکیه)، بودهاند که با هدایتهای حکیمانه خود ایران را چنان به کشوری مستقل و توانمند تبدیل کردند که اکنون به عنوان یک قدرت منطقهای، ائتلاف شوم نظام سلطه به رهبری آمریکا را بعد از یک سال تهاجم وحشیانه با تحمیل شکست از منطقه اخراج کرده است.
در دل تاریخ پرفراز و نشیب خاورمیانه، و در میان طوفانهای سهمگین قرن، قامتی استوار از سلاله ایمان و سیاست برخاست. او که از حرم مطهر رضوی و کوچههای قدیمی مشهد برخاسته بود، پرورشیافته مکتبی شد که نه تنها ایران، بلکه معادلات جهانی را دگرگون کرد. سید علی خامنهای، رهبری که دوران حیاتش، حماسهای بیپایان از مقاومت، بصیرت و صلابت بود.
او از کودکی در دامان زهد و معرفت رشد یافت و در جوانی، شاگردی برجسته برای بنیانگذار انقلاب اسلامی شد. در دوران پرالتهاب مبارزه با طاغوت، او شش بار طعم تلخ زندان و شکنجه را چشید و تبعید را به جان خرید. این ایمان و استقامت، او را در کنار امام خمینی (قُدِّسَ سِرُّهُ) قرار داد و در طلوع فجر انقلاب اسلامی در سال 1357، او به عنوان یکی از ارکان اصلی نظام نوپا، مسئولیتهای خطیری را بر عهده گرفت.
اما حماسه زندگی او تنها به انقلاب ختم نشد. در سال 1360، هنگامی که ترور ناجوانمردانه منافقین، پیکر او را هدف قرار داد، آیتالله العظمی خامنهای از این آتش، چون زرّی ناب بیرون آمد؛ اگرچه دست راست معظم له (رض) آسیب دید، اما عزم و ارادهاش صدچندان شد. او خود این واقعه را نجات الهی برای مسئولیتهای سنگینتر میدانست. دوران ریاست جمهوری او مصادف با هشت سال دفاع مقدس بود؛ جنگی نابرابر که او در خط مقدم آن حضور یافت و با تکیه بر ایمان رزمندگان، طومار توطئه دشمنان را در هم پیچید.
با رحلت جانسوز بنیانگذار انقلاب در سال 1368، بر دوش این امام مجاهد، امانتی سنگین نهاده شد. بتدریج و با رهبری هوشمندانه عملا تدبیر، شجاعت و نفوذ کلامش، او را به قلهای رفیعتر از گذشته رساند. آیتالله العظمی الاامام خامنهای (رض) با هوشیاری مثالزدنی، توازن پیچیدهای در ساختار قدرت ایران ایجاد کرد و توانست جمهوری اسلامی را از میان بحرانهای متعدد، سربلند بیرون آورد . او نه تنها به عنوان فرمانده کل قوا، بلکه به عنوان مرجع دینی و راهبر سیاسی، تمامی شئون کشور را در دست داشت و در مقابل هرگونه نفوذ بیگانه، چون کوهی استوار ایستاد.
در عرصه سیاست خارجی، او معمار «محور مقاومت» بود. او با تکیه بر آموزههای قرآنی و تاریخ پرفراز و نشیب ایران، از فلسطین مظلوم تا حزبالله لبنان و نیروهای مقاومت در یمن و عراق را در برابر استکبار جهانی سازماندهی کرد . برای او مبارزه با استکبار جهانی فقط یک شعار نبود، بلکه راهبردی بود برگرفته از عمق تاریخ و هویت انقلابی ایران. با این حال، او سیاستمداری عملگرا نیز بود و در موضوع برجام، با وجود بدبینی عمیق به غرب، راه مذاکره را برای رفع تحریمها هموار کرد، هرچند که خسارت خروج آمریکا از این توافق، زخمی ماندگار بر پیکر اقتصاد ایران برجای گذاشت .
قائد شهید (رض) نقشی بیبدیل در توسعه علم و فناوری و رشد نهال اقتصاد دانشبنیان به عنوان بنیان رشد پایدار اقتصادی پایدار و اقتدار ملی درونزا ایفا کرد. هنوز کلام گیرای آن رهبر حکیم مبنی بر «تا جان در بدن دارم، در خدمتگزاری به مردم فروگذار نخواهم کرد» در اذهان آحاد امت اسلام فراموش نشده بود که آن رهبر صادق الوعد به غایت مصداق «من قضی نحبه» شد. آری مردان خدا را عزتی بالاتر از شهادت نیست!
در آخرین سالهای عمر پربرکت رهبر شهیدمان، ایران با هجمههای بیسابقهای از سوی دشمنان مواجه شد. ترور سردار سلیمانی، ناآرامیهای داخلی و جنگ ترکیبی، همه و همه آزمونهایی بود که این رهبر دوراندیش و فرزانه، آنها را با صلابت و قاطعیت پشت سر گذاشت. حتی در بحرانیترین لحظات و زمانی که برخی خواستار عقبنشینی بودند، او بر اصول پافشاری کرد و فرمود که ایران در برابر زورگویی سر فرود نخواهد آورد.
یکی از آخرین تدابیر موثر آن حکیم ربانی برای توسعه ایران، صدور اذن سرمایهگذاری به صندوق توسعه ملی برای رفع موانع تأمین مالی طرحهای بزرگ توسعهای بود که برکات آن با به بهرهبرداری رسیدن بخشی از طرحهای افزایش تولید انرژی هماکنون به ثمر نشسته است.
روزهای پایانی اسفند 1404، حماسه زندگی این پیر فرزانه به اوج خود رسید. در حالی که دشمنان با تصور پایان کار، آسمان تهران را آماج حملات خود ساختند، آیتالله خامنهای (رض) در سنگر ایمان خود ماندگار شد. خبر شهادت او در حملات هوایی آمریکا و اسرائیل، همانگونه که در تاریخ 9 اسفند 1404 منتشر شد، نه پایان یک دوره، بلکه آغاز بعثتی بزرگ بود. شهادت آن رهبر وارسته، اوج افتخار یک مبارز الهی است.
او در طول 36 سال رهبری خود، نه تنها کشوری را در طوفانهای سهمگین تاریخ هدایت کرد، بلکه تمدنی را از وابستگی و سرخوردگی نجات داد. آیتالله العظمی سید علی خامنهای (رض)، با آن نگاه نافذ و کلام حکیمانهاش، به «سند استواری» ملت ایران تبدیل شد، سندی که هرگز فراموش نمیشود و مشعل فروزانی که هرگز خاموشی نمیپذیرد.
بیتردید فقدان آن رهبر کبیر، وارسته و اسوه، ثلمهای بزرگ بر پیکر امت اسلامی است، لکن لطف خداوند متعال بر این امت با انتخاب فقیه شایسته و عادل حضرت آیتالله حسینی خامنهای (مد) به عنوان رهبر معظم انقلاب اسلامی امتداد یافت. اکنون و در آستانه مراسمات تشییع امام شهید (رض) بر خود لازم میدانم ضمن عرض تبریک و تسلیت مجدد شهادت آن رهبر فرزانه از آحاد مردم ایران اسلامی و کشورهای مسلمان برای شرکت در این اجتماع عظیم دعوت کرده و بر عهد ناگسستنی خود نسبت به آرمانهای انقلاب اسلامی تاکید کنم.
والسلام علی عبادالله الصالحین/ تسنیم