به گزارش اقتصاد معاصر؛ شهروندان می‌گویند برای هر بار دریافت رمز موقت جهت استفاده از کارت سوخت جایگاه، هزار تومان از حساب آنها کسر می‌شود؛ موضوعی که درباره مبنا و میزان این هزینه ابهام و گلایه‌هایی ایجاد کرده است.
این موضوع به اجرای آزمایشی طرح «شناسه‌دار کردن کارت سوخت اضطراری جایگاه‌ها» بازمی‌گردد؛ طرحی که با هدف شناسایی مصرف‌کننده و جلوگیری از سوءاستفاده و قاچاق سوخت اجرا شده است.
پیش از اجرای این طرح، استفاده از کارت‌های اضطراری جایگاه امکان شناسایی دقیق فرد مصرف‌کننده را محدود می‌کرد و همین خلأ می‌توانست زمینه انحراف سوخت از شبکه رسمی را فراهم کند.
موافقان معتقدند برای جلوگیری از قاچاق سوخت، شیوه و میزان استفاده از کارت‌های جایگاه باید قابل رصد و رهگیری باشد و شناسه‌دار کردن این کارت‌ها می‌تواند یکی از ابزارهای کنترل مصرف و جلوگیری از سوءاستفاده باشد.
ولی مخالفان، بیش از اصل شناسایی مصرف‌کننده، به نحوه اجرای طرح و نقاط ضعف عملیاتی آن انتقاد دارند. به گفته آنها، دریافت کارت و رمز موقت زمان سوخت‌گیری را افزایش داده و اختلال در سامانه یا تجهیزات جایگاه می‌تواند به تشکیل صف‌های طولانی منجر شود.
از سوی دیگر، شهروندان می‌گویند علاوه بر این مراحل، برای هر بار دریافت رمز موقت هزار تومان از حساب آنها کسر می‌شود؛ هزینه‌ای که نیازمند شفاف‌سازی درباره مبنا و ضرورت آن است.
اصل شناسه‌دار کردن کارت‌های اضطراری برای شناسایی مصرف‌کننده و مقابله با قاچاق سوخت قابل دفاع است، اما اجرای آزمایشی طرح نشان داده که برخی باگ‌های اجرایی آن باید برطرف شود.
کاهش زمان دریافت رمز، رفع اختلالات سامانه و تجهیزات جایگاه و تعیین تکلیف هزینه هزار تومانی می‌تواند اجرای طرح را برای مردم و جایگاه‌داران روان‌تر کند؛ چراکه مقابله با قاچاق سوخت و شناسایی مصرف‌کننده ضروری است، اما این هدف نباید به افزایش صف و هزینه اضافی برای مردم منجر شود.
از سوی دیگر، ماده ۴۶ برنامه هفتم پیشرفت نیز مسیر اتصال کارت سوخت به کارت بانکی و شناسایی مصرف افراد را پیش‌بینی کرده است؛ سازوکاری که می‌تواند در کنار سایر ابزارهای نظارتی، به رصد دقیق‌تر مصرف سوخت کمک کند./فارس