به گزارش خبرنگار اقتصاد معاصر؛ شاخص کل در پایان معاملات چهارشنبه به ۷ میلیون و ۹۵۷ هزار و ۵۴۰ واحد رسید. ارزش معاملات به حدود ۳۶ همت کاهش یافت و خالص خروج پول حقیقی به ۷.۴۹ همت رسید. این سه عدد کنار یکدیگر معنای روشنی دارند؛ قیمت بخشی از سهم‌ها بالا رفته اما سرمایه حقیقی هنوز از بازار فاصله می‌گیرد و حجم دادوستد‌ها نیز افت کرده است. بنابراین، رشد شاخص را نباید به عنوان نشانه بازگشت روند صعودی تفسیر کرد.
از مجموع ۶۱۲ نماد بررسی‌شده، ۴۱۸ نماد مثبت و ۱۸۴ نماد منفی بودند. ۲۳۱ نماد صف خریدی به ارزش حدود ۵.۲۸۷ همت داشتند؛ در مقابل، ارزش صف فروش ۵۲ نماد به حدود ۲.۱۱۸ همت رسید. برتری نماد‌های مثبت و صف‌های خرید نشان می‌دهد تقاضا در بخشی از بازار حضور داشته اما خروج سنگین پول حقیقی تصویر متفاوتی ارائه می‌کند. مساله فقط بالا رفتن قیمت‌ها نیست؛ بازار باید نشان دهد که خریداران حاضرند سرمایه خود را در آن نگه دارند.
فزر با حدود ۱.۳۸۳ همت، شپنا با ۱.۲۴۹ همت، شبندر با ۱.۱۳۳ همت و فملی با ۱.۰۶۴ همت بیشترین ارزش معاملات را در میان نماد‌های برجسته ثبت کردند. خودرو، وبملت، وتجارت و خساپا نیز از نظر حجم معاملات در کانون توجه بودند. بااین‌حال، حجم بالا به‌تنهایی نشانه ورود پول نیست. تا زمانی که گردش معاملات به افزایش خالص خرید حقیقی منجر نشود، نمی‌توان از این تحرکات نتیجه گرفت که تقاضای پایدار شکل گرفته است.
با شرایط فعلی، پیش‌بینی برای هفته آینده تداوم نوسان و شکنندگی تقاضاست. افت ارزش معاملات و خروج سنگین پول حقیقی نشان می‌دهد بازار برای عبور از وضعیت فعلی به محرکی قوی‌تر از رشد یک‌روزه شاخص نیاز دارد. در چنین شرایطی، هر رشد قیمتی که با افزایش ارزش معاملات و بهبود جریان پول همراه نباشد، در معرض عرضه قرار می‌گیرد.
ریسک‌های منطقه‌ای نیز به این احتیاط دامن می‌زنند. تشدید تنش‌ها می‌تواند انتظارات ارزی و قیمت‌های جهانی را تغییر دهد و هم‌زمان، تمایل معامله‌گران به نگهداری سهام را کاهش دهد. از همین‌رو حتی شرکت‌های صادراتی یا صنایع مرتبط با انرژی نیز لزوما از فشار فروش عمومی در امان نمی‌مانند. در شرایط پرریسک، صرف وابستگی درآمد یک شرکت به دلار یا قیمت جهانی نفت برای پیش‌بینی رشد سهم کافی نیست؛ اثر این متغیر‌ها بر سودآوری و رفتار واقعی خریداران اهمیت بیشتری دارد.
در صورت تداوم نااطمینانی‌های منطقه‌ای، صنایع غذایی و دارویی را برای رصد هفته آینده در اولویت قرار می‌دهم. تقاضا برای محصولات این صنایع معمولا از ثبات بیشتری برخوردار است و همین ویژگی می‌تواند در دوره افزایش ریسک، توجه بخشی از سرمایه‌گذاران را به آنها جلب کند.
در سمت مقابل، برای پالایشی‌ها رشد قیمت نفت را به تنهایی سیگنال صعود نیست. سودآوری این شرکت‌ها به رابطه میان قیمت خوراک، نرخ فروش فرآورده‌ها و فرمول‌های قیمت‌گذاری وابسته است. در فلزات اساسی نیز قیمت جهانی محصولات و نرخ ارز موثر بر درآمد صادراتی اهمیت دارد اما خروج پول از بازار می‌تواند مانع انعکاس سریع این مزیت‌ها در قیمت سهام شود.
در شروع هفته آینده، رفتار فملی و فولاد را در کنار قیمت جهانی فلزات و معاملات شپنا و شبندر را با توجه به وضعیت نفت و چشم‌انداز سودآوری باید دنبال کرد اما اولویت دفاعی در فضای پرریسک، صنایع غذایی و دارویی است. با داده‌های فعلی، شرط‌بندی روی صعود فراگیر بورس توجیه ندارد.