به‌گزارش خبرنگار اقتصاد معاصر اخیرا ستاد تنظیم بازار به ریاست معاون اول رئیس‌جمهور تصویب کرده است که تایر و روغن موتور خودرو‌های سبک تا پایان سال ۱۴۰۵ از شمول قیمت‌گذاری دستوری خارج شوند؛ تصمیمی که می‌تواند برای شرکت‌هایی مانند پکرمان، پکویر، پیزد، پتایر، شبهرن، شنفت، شسپا و شرانل، نقطه شروعی برای بازنگری در درآمد عملیاتی و حاشیه سود باشد.
لازم به ذکر است که این تصمیم شامل لاستیک خودرو‌های سنگین و روغن موتور دیزلی نمی‌شود و توزیع این محصولات همچنان تابع سازوکار قبلی خواهد بود.
اواخر تابستان امسال بود که جمال میرزایی، رئیس انجمن صنعت تایر ایران و مدیرعامل گروه صنعتی بارز نسبت به ادامه قیمت‌گذاری دستوری هشدار داده و تأکید کرده بود که افزایش هزینه‌های حمل مواد اولیه، مشکلات واردات، رشد نرخ ارز و تغییر قیمت نهاده‌ها با سازوکار فعلی قیمت‌گذاری همخوانی ندارد و تداوم این شرایط می‌تواند زیان سنگینی به کارخانه‌ها تحمیل کند.
میرزایی همچنین با اشاره به وضعیت تولید گفته بود سال گذشته، با وجود ظرفیت افزایش ۲۰ درصدی تولید صنعت تایر، میزان تولید حدود ۸ درصد کاهش یافته است.
او در موضع‌گیری دیگری اعلام کرده بود هزینه‌های تولید تایر نسبت به ابتدای سال حدود ۷۰ تا ۸۰ درصد افزایش پیدا کرده است؛ فاصله‌ای که نشان می‌دهد چرا اصلاح سازوکار قیمت‌گذاری به یکی از مطالبات جدی این صنعت تبدیل شده بود.
لیلا ابوالفتحی، رئیس انجمن صنعت تایر ایران نیز با انتقاد از طولانی بودن فرآیند اصلاح قیمت‌ها، تأکید کرده بود قیمت‌گذاری باید بر مبنای آنالیز روز هزینه‌های تولید انجام شود؛ زیرا تغییرات سریع نرخ ارز، مواد اولیه و هزینه‌های تولید، روش فعلی را ناکارآمد کرده است.
در صنعت روانکار نیز مطالبه اصلاح سازوکار قیمت‌گذاری سابقه دارد. سلمان اسماعیلی، دبیرکل انجمن پالایشگاه‌های روغن‌سازی ایران، در بهمن ۱۴۰۳ در میز صنعت سازمان بورس، فرمول نرخ خوراک و قیمت‌گذاری دستوری را دو چالش بزرگ صنعت روانکار معرفی کرده بود. او همچنین درباره قیمت بالای خوراک پالایشگاه‌های روغن‌سازی نسبت به نرخ‌های جهانی هشدار داده و اجرای مصوبه اصلاح فرمول خوراک را ضروری دانسته بود.
علی کاظمی، رئیس انجمن پالایشگاه‌های روغن‌سازی ایران نیز در ۱۳ آبان امسال از ثابت ماندن قیمت کارخانه‌ای روغن موتور در ماه‌های اخیر خبر داد و اعلام کرد مشکلات تأمین خوراک و تخصیص ارز در ماه‌های ابتدایی سال موجب افت تولید شده است. به گفته او، ظرفیت چهار پالایشگاه تولید روغن پایه کشور به یک میلیون و ۲۰۰ هزار تن در سال می‌رسد، در حالی که نیاز داخلی حدود ۸۰۰ هزار تن است. این اظهارات نشان می‌دهد ظرفیت تولید و امکان صادرات در این صنعت وجود دارد، اما استفاده اقتصادی از این ظرفیت به ثبات تأمین مواد اولیه و سازوکار مناسب فروش وابسته است.
در صنعت تایر، شرکت‌هایی مانند گروه صنعتی بارز با نماد «پکرمان»، کویر تایر با نماد «پکویر»، مجتمع صنایع لاستیک یزد با نماد «پیزد»، ایران‌تایر با نماد «پتایر»، آرتاویل تایر با نماد «پارتا» و ایران‌یاسا تایر و رابر با نماد «پاسا» از جمله شرکت‌هایی هستند که باید اثر این تصمیم را در عملکرد آنها دنبال کرد.
در صنعت روانکار نیز نفت بهران با نماد «شبهرن»، نفت پارس با نماد «شنفت»، نفت سپاهان با نماد «شسپا» و نفت ایرانول با نماد «شرانل» در کانون توجه قرار می‌گیرند؛ این شرکت‌ها از بازیگران اصلی تولید روغن موتور و روانکار در بازار سرمایه‌اند و تغییر سازوکار نرخ‌گذاری محصولات می‌تواند بر درآمد فروش آنها اثرگذار باشد.