کارکرد اهرم تنگه هرمز در سایه فرسایش ذخایر راهبردی نفت آمریکا

به گزارش خبرنگار اقتصاد معاصر؛ از آغاز جنگ رمضان تاکنون، تنگه هرمز همچنان در وضعیت غیرعادی قرار دارد. در بخشی از این دوره، تنگه عملا بسته بوده و در مقاطعی هم که به ‌طور محدود باز شده و نهایتا حدود یک‌سوم عبور و مرور پیش از جنگ را تجربه کرده است. این یعنی شوک عرضه، نه یک رویداد لحظه‌ای، بلکه یک وضعیت ممتد است. نتیجه طبیعی این وضعیت، افزایش سرعت مصرف ذخایر طرف مقابل است؛ زیرا بخش مهمی از نفتی که پیش‌تر از مسیر هرمز تامین می‌شد، اکنون باید از ذخایر راهبردی و تجاری غرب، به ‌ویژه آمریکا جبران شود. اگر این واقعیت را در کنار نوسانات اخیر قیمت نفت بگذاریم، روشن می‌شود که دیگر نمی‌توان فقط از روی «تابلوی قیمت» درباره توازن قدرت قضاوت کرد و مساله اصلی، «ساعت ذخایر» است.

در معماری جدید دیپلماسی نفتی، متغیر تعیین‌کننده دیگر صرفا قیمت لحظه‌ای نیست؛ بلکه سطح، روند مصرف و افق بازپرکردن ذخایر راهبردی در غرب و به ‌طور خاص ذخایر راهبردی نفت آمریکا (SPR) اهمیت بیشتری پیدا کرده است. در ادبیات کلاسیک بازار نفت، قیمت نقش سیگنال اصلی را بازی می‌کرد اما امروز کاهش معنادار ذخایر، عملا مشابه کاهش «ضربه‌گیر ریسک» در نظام مالی است؛ همان‌طور که بانک‌ها برای عبور از بحران، سرمایه احتیاطی نگه می‌دارند، دولت‌ها نیز برای مدیریت شوک‌های انرژی، به ذخایر راهبردی متکی‌اند. 

وقتی این ذخایر به ‌صورت مستمر مصرف می‌شود و راهبرد روشن و عملی برای بازپرکردن آن وجود ندارد، ساختار سیستم شکننده‌تر می‌شود؛ حتی اگر در کوتاه‌مدت، نمودار قیمت ظاهرا آرام باشد.

پارامترهای عینی «ساعت ذخایر»

این تصویر صرفا یک برداشت نظری نیست؛ بلکه در داده‌ها و گزارش‌های رسمی آمریکا بازتاب یافته است. در مقطع کنونی، صحبت از حدود ۵-۶ میلیون بشکه کاهش هفتگی در مجموع ذخایر تجاری و حدود ۳.۱ میلیون بشکه کاهش در ذخایر راهبردی آمریکا بود؛ برآوردهایی که برای نشان دادن روند مطرح شدند. داده‌های رسمی وزارت انرژی آمریکا و گزارش‌های رسانه‌ای معتبر، این تصویر را تایید و دقیق‌تر کرده‌اند. مطابق یکی از گزارش‌های رویترز، موجودی نفت خام در ذخایر نفتی راهبردی آمریکا طی یک دوره اخیر ۵.۵ میلیون بشکه دیگر کاهش یافته و به زیر ۳۵۰ میلیون بشکه رسیده که پایین‌ترین سطح از می ۱۹۸۳ است. این کاهش، بخشی از اجرای توافق آمریکا برای انتشار اضطراری ۱۷۲ میلیون بشکه از ذخایر نفتی راهبردی است؛ اقدامی که با هدف جبران شکاف ایجادشده در ذخایر جهانی پس از جنگ ایران و پایین آوردن قیمت سوخت در داخل آمریکا انجام می‌شود.

در کنار این، ذخایر نفت خام تجاری آمریکا نیز به ‌سرعت کاهش یافته‌اند. رویترز گزارش داده که تقاضای قوی برای صادرات نفت آمریکا و نیاز مبرم خوراک پالایشگاه‌ها، عامل اصلی این افت سریع ذخایر تجاری است. به بیان ساده، آمریکا در حال مصرف هم‌زمان ذخایر راهبردی و تجاری خود است تا با یک دست، بازار داخلی سوخت را آرام نگه دارد و با دست دیگر، بخشی از شکاف عرضه جهانی ناشی از جنگ و وضعیت تنگه هرمز را با نفت خود پر کند. هر هفته‌ای که می‌گذرد، عقربه «ساعت ذخایر» جلوتر می‌رود و به نقطه‌ای نزدیک‌تر می‌شود که در آن، امکان ادامه این مدل مصرف دوگانه، از نظر فنی و سیاسی محدود خواهد شد.

ذخایر راهبردی به ‌مثابه «ضربه‌گیر ریسک» فرسوده

در چنین چارچوبی، بسیاری از قرائت‌هایی که هر کاهش نسبی قیمت را مستقیما به معنای کاهش قدرت چانه‌زنی ایران تعبیر می‌کنند، دچار ساده‌سازی‌اند. اگر پشت این کاهش قیمت، مصرف مکرر ذخایر استراتژیک و تخلیه تدریجی حاشیه امن غرب نشسته باشد، ماجرا دقیقا برعکس است؛ طرف مقابل برای خرید زمان، از ابزار احتیاطی خود هزینه می‌کند. این هزینه‌کرد، اگر بدون برنامه شفاف، عملی و کم‌هزینه برای بازپرکردن ذخایر ادامه یابد، سطح ریسک ساختاری همان طرف را بالا می‌برد. هر بشکه‌ای که امروز از ذخایر راهبردی خارج می‌شود، اگر در افق قابل پیش‌بینی جایگزینی برای آن متصور نباشد، فشار را به آینده منتقل می‌کند و آن آینده، زود یا دیر به نقطه آسیب‌پذیری تبدیل می‌شود.

از این منظر، قیاس با نظام مالی روشنگر است. بانکی را تصور کنید که برای عبور از یک دوره فشار، بخش قابل‌ توجهی از سرمایه احتیاطی خود را مصرف می‌کند. تا زمانی که اوضاع عادی است، شاید نشانه‌ای از بحران دیده نشود اما با تداوم شوک، این بانک بیش از دیگران در معرض ریسک قرار می‌گیرد، چون ضربه‌گیر ریسک خود را پیش‌تر سوزانده است. وضعیت ذخایر نفتی غرب، به ‌ویژه آمریکا، اگر صرفا از زاویه «استفاده برای کنترل قیمت» دیده شود، شکلی از همین روند را نشان می‌دهد که به معنای مصرف ابزارهای احتیاطی برای مدیریت لحظه‌ای بازار، بدون توجه کافی به هزینه و امکان بازسازی آن ابزارها است.

زیرساخت فرسوده و خلا راهبرد بازپرکردن

درک «ساعت ذخایر» فقط به عدد موجودی محدود نمی‌شود؛ وضعیت زیرساخت و راهبرد بازپرکردن هم بخشی از ماجراست. یکی از گزارش‌های نیویورک‌پست با استناد به گزارش جدید دفتر حسابرسی دولت آمریکا (GAO) تاکید می‌کند که ذخایر راهبردی در پایین‌ترین سطح خود از دهه ۱۹۸۰ قرار گرفته است. این ذخیره که ظرفیت اسمی حدود ۶۸۰ میلیون بشکه را دارد، در ژوئن ۲۰۲۶ (خرداد-تیر ۱۴۰۵) به کمتر از ۳۵۰ میلیون بشکه رسیده بود.

فراتر از سطح موجودی، دفتر حسابرسی دولت آمریکا بر ریسک زیرساختی تاکید می‌کند. بخش عمده‌ای از تاسیسات ذخیره‌سازی راهبردی آمریکا برای عمر ۲۰ تا ۳۰ سال طراحی شده‌اند اما اکنون اغلب این عمر را پشت سر گذاشته‌اند و دچار فرسودگی شدید هستند. تعمیرات موردی نیز با سرعت فرسودگی همخوانی ندارد و انباشتی از تعمیرات عقب‌افتاده و محدودیت‌های عملیاتی قریب‌الوقوع ایجاد شده است. در کنار این، دفتر حسابرسی دولت آمریکا تصریح می‌کند که هیچ «اندازه هدف» مشخصی برای سطح ذخایر راهبردی تعریف نشده، برنامه عملی و مالی روشنی برای تامین نفت مورد نیاز بازپرکردن وجود ندارد و حتی اگر در سطح بیانیه گفته شود «برنامه‌ای برای جایگزینی نفت آزادشده وجود دارد»، این برنامه هنوز در قالب یک طرح یکپارچه میان کنگره و وزارت انرژی صورت‌بندی نشده است. 

به زبان ساده، ذخایری که تا بیش از نصف ظرفیت کاهش یافته‌اند، نه از منظر سطح موجودی و نه از منظر زیرساخت و راهبرد بازسازی، چشم‌انداز مطمئنی ندارند. این همان چیزی است که می‌توانیم از آن با عنوان «ساعت ذخایر» یاد کنیم؛ ساعتی که فقط میزان موجودی را نشان نمی‌دهد، بلکه فرسودگی زیرساخت و نبود برنامه بازپرکردن را نیز در خود دارد.

استفاده صادراتی از ذخایر راهبردی در پاسخ به تنگه هرمز

در این میان، نحوه استفاده آمریکا از ذخایر راهبردی نشان‌دهنده پیوند مستقیم تنگه هرمز و رفتار دولت آمریکا است. آمریکا برای جبران گسست‌های زنجیره تامین ناشی از بسته‌شدن تنگه هرمز، صادرات نفت خود را «به ‌طور چشمگیری افزایش» داده است. این افزایش صادرات صرفا مبتنی بر تولید جاری نیست؛ بخشی از نفت آزادشده از ذخایر راهبردی به ‌صورت مستقیم به مقاصد آسیایی، از جمله فیلیپین صادر شده است. به این معنا، ذخایر راهبردی فقط یک «بیمه داخلی» نیست و عملا به منبع تامین اضطراری صادراتی برای پر کردن شکاف عرضه ناشی از محدودیت تنگه تبدیل شده است. 

هر روزی که تنگه هرمز در وضعیت محدود و غیرعادی باقی می‌ماند، نه فقط تولید جاری، بلکه بخشی از ذخایر اضطراری آمریکا نیز در نقش صادرات سوزانده می‌شود. طرف مقابل با امید بازشدن کامل تنگه، به ‌شدت از ذخایر خود مصرف می‌کند و چون ایران تاکنون اجازه نداده تنگه به وضعیت عادی پیش از جنگ برگردد، این امید به بازگشت کامل، آن را به سمت مصرف بیشتر ذخایر سوق داده است. نتیجه این رفتار، شتاب گرفتن عقربه «ساعت ذخایر» است.

ضرورت جابه‌جایی کانون تحلیل در دیپلماسی نفتی ایران

در مقابل، بخش مهمی از بحث‌های داخلی هنوز از یک الگوی ساده پیروی می‌کند؛ دوره‌های افزایش قیمت را معادل «فرصت طلایی» و دوره‌های کاهش را معادل «از دست رفتن فرصت» برای ایران در نظر می‌گیرد؛ بدون آنکه بپرسد این نوسان قیمت، در کدام نظام ذخایری رخ داده است. اگر کاهش قیمت با پر شدن تدریجی ذخایر راهبردی غرب همراه باشد، می‌توان گفت طرف مقابل در حال تقویت حاشیه امن خود است اما اگر کاهش قیمت روی زمینه‌ای از کاهش مداوم ذخایر بنشیند، معنای آن کاملا متفاوت است؛ غرب برای جلوگیری از جهش فوری قیمت، در حال مصرف ضربه‌گیر ریسک خود است و در برابر تداوم شوک، آسیب‌پذیرتر می‌شود.

در چنین وضعیتی، بازتعریف دستگاه تحلیلی دیپلماسی نفتی ایران حول «ذخیره‌محور کردن» تحلیل‌ها، یک ضرورت کلیدی است. این بازتعریف، اگر جدی گرفته شود، چند پیامد ملموس دارد. 

برنامه‌ریزی برای ورود به دوره‌های مذاکره یا اعمال فشار، بر مبنای تصویر دقیق‌تری از وضعیت ذخایر راهبردی غرب انجام می‌شود، در سطح گفتمانی، حساسیت افکار عمومی و بخشی از نخبگان نسبت به نوسانات کوتاه‌مدت قیمت، با توضیح درباره وضعیت ذخایر تعدیل می‌شود و در سیاست‌گذاری اقتصادی داخلی، دوره‌های کاهش قیمت لزوما به ‌عنوان «پایان فرصت» خوانده نمی‌شود، بلکه بخشی از بازی بزرگ‌تری تلقی می‌شود که در آن، طرف مقابل هزینه ذخایری می‌پردازد.

اگر بپذیریم که در دیپلماسی نفتی امروز، «ساعت ذخایر» به ‌تدریج جای «تابلوی قیمت» را به ‌عنوان شاخص اصلی ارزیابی قدرت و آسیب‌پذیری می‌گیرد، نمی‌توان به تحلیل‌هایی تکیه کرد که این جابه‌جایی را نادیده می‌گیرند. آنچه برای ایران اهمیت دارد، نه فقط عدد امروز قیمت، بلکه نسبت میان قیمت و ذخایر و روند مصرف و بازپرکردن ذخایر راهبردی طرف مقابل است؛ نسبتی که هرچه جلوتر می‌رویم، بیش از خودِ قیمت، تعیین‌کننده موازنه قدرت خواهد بود.