به گزارش خبرنگار اقتصاد معاصر؛ محله اتابک در منطقه ۱۵ تهران یکی از قدیمیترین بافتهای مسکونی جنوبشرق پایتخت است؛ محلهای که بخش زیادی از هویت امروزش را از خانههای فرسوده، کوچههای باریک و تراکم بالای جمعیت میگیرد. سکونت در اتابک بیش از هر چیز تحت تاثیر همین بافت قدیمی است؛ جایی که هنوز خانههای یکطبقه و دوطبقه حیاطدار در کنار آپارتمانهای ۴ تا ۶ طبقه نوساز دیده میشود و این تضاد، تصویر واقعی از وضعیت مسکن در محله ارائه میدهد.
بخش قابل توجهی از واحدهای مسکونی اتابک در رده بافت فرسوده قرار میگیرند. بسیاری از ساختمانها عمر مفید خود را پشت سر گذاشتهاند و همین موضوع باعث شده قیمت مسکن در این محله نسبت به مناطق مرکزی و شمالی تهران پایینتر باشد. این موضوع برای خانوارهایی که به دنبال خرید یا اجاره خانه با بودجه محدود هستند، اتابک را به گزینهای قابل بررسی تبدیل میکند. با این حال، فرسودگی سازهها، کمبود پارکینگ و معابر تنگ از چالشهای جدی سکونت در این محله است.
در سالهای اخیر روند نوسازی با اجرای پروژههایی مانند «خانه به جای خانه» سرعت گرفته اما همچنان بخش زیادی از محله نیازمند بازسازی است. آپارتمانسازی جدید تا حدی کیفیت سکونت را بهبود داده اما افزایش جمعیت و فشار بر زیرساختها نیز پیامد آن بوده است.
از نظر دسترسی، اتابک به بزرگراه امام علی، بعثت و خیابان خاوران نزدیک است و همین موضوع رفتوآمد را برای ساکنان آسانتر میکند. وجود ایستگاههای مترو آهنگ، بعثت و امیرکبیر در فاصله نهچندان دور نیز مزیت دیگری برای سکونت است.
در مجموع، اتابک محلهای با هزینه مسکن نسبتا پایین، امکانات شهری قابل قبول و چالشهای جدی در حوزه نوسازی است؛ محلهای مناسب برای خانوارهایی که اولویتشان قیمت است.