همه آب‌شیرین‌کن‌های غزه از مدار خارج شد؛ اسرائیل ماموران آبرسانی را ترور می‌کند

به گزارش خبرنگار اقتصاد معاصر؛ در حالی‌ که چشم جهانیان بیشتر متوجه بحران گرسنگی در نوار غزه است، بحران آب، بی‌صدا اما کشنده‌تر از هر زمان دیگری، زندگی بیش از دو میلیون نفر را به‌ کام مرگ می‌کشاند. در سایه تخریب گسترده زیرساخت‌ها، قطع منابع سوخت، بسته‌ماندن گذرگاه‌ها و استفاده اسرائیل از آب به‌ عنوان سلاح جنگی، غزه با فاجعه‌ای انسانی بی‌سابقه روبه‌روست. 

برای بررسی ابعاد این بحران، خبرنگار اقتصاد معاصر با عاصم النبیه، سخنگوی شهرداری غزه گفت‌وگویی انجام داد تا از وضعیت وخیم آب، واقعیت‌های میدانی و نیازهای فوری این شهر محاصره‌شده بگوید. 

اقتصاد معاصر: تامین آب در شهر غزه اکنون در چه وضعیتی قرار دارد؟ بحران آب تا چه میزان بر مردم اثرگذار شده است؟

متاسفانه باید بگویم غزه وارد مرحله بسیار خطرناک تشنگی مطلق شده است. دیگر فقط بحث کم‌آبی نیست، بلکه اکنون صحبت از فقدان کامل دسترسی به آب سالم است. از میان دو ایستگاه آب‌شیرین‌کن اصلی که شهر غزه در اختیار داشت، یکی در شمال‌غربی شهر کاملا از کار افتاده و ایستگاه دوم که در شرق شهر قرار دارد و متعلق به شرکت اسرائیلی «ماکروت» است نیز به‌ دلیل حملات مستقیم و عدم دسترسی فنی غیرفعال شده است. 

در نتیجه، مناطق وسیعی از شهر غزه، از جمله محله‌های شرقی عملا به هیچ منبع آبی دسترسی ندارند. سهم روزانه آب هر فرد به کمتر از ۵ لیتر رسیده است. این یعنی آب برای نوشیدن، پخت‌وپز، نظافت، استحمام و حتی شست‌وشوی اولیه زخم‌ها وجود ندارد. 

اقتصاد معاصر: وضعیت منابع، چاه‌ها و زیرساخت‌های آبی شهر به چه صورت است؟

بیش از ۷۵ درصد از چاه‌های آب مرکزی شهرداری از کار افتاده‌اند و بیش از ۱۰۰ هزار متر طولی از شبکه‌های انتقال آب در حملات مکرر اسرائیل آسیب جدی دیده‌اند. برخی از این چاه‌ها و خطوط به‌ طور کامل نابود شده‌اند و امکان بازسازی آن‌ها بدون تجهیزات و سوخت وجود ندارد. 

ما دیگر تجهیزات تعمیر، قطعات یدکی، ماشین‌آلات سنگین یا حتی سوخت برای راه‌اندازی پمپ‌ها را در اختیار نداریم. ارتش اشغالگر حتی به ما اجازه نمی‌دهد به ایستگاه‌های ماکروت یا مناطق تخریب‌شده برای بررسی وضعیت فنی برویم. 

اقتصاد معاصر: ایستگاه‌های آب‌شیرین‌کن دقیقا چه وضعیتی دارند؟ 

همان‌ طور که گفتم، ایستگاه آب‌شیرین‌کن شمال‌غربی شهر غزه که حدود ۱۰ درصد از کل نیاز آبی شهر را تامین می‌کرد، از یک‌شنبه گذشته به‌ طور کامل از کار افتاده است. نه فقط سوخت برای راه‌اندازی مجدد آن نداریم، بلکه آسیب‌های فیزیکی ناشی از بمباران شدید است و هیچ راهی برای تعمیر آن وجود ندارد. 

از سوی دیگر، ایستگاه «ماکروت» که از سمت اسرائیل آب شهر غزه را تامین می کرد و در شرق شهر قرار دارد، به‌ دلیل عملیات زمینی و هدف قرار گرفتن خطوط انتقال، عملا قطع شده است. ما به‌ طور کامل از شبکه‌های خارجی تامین آب محروم شده‌ایم. 

اقتصاد معاصر: شهرداری چه اقدامات اضطراری برای مقابله با این بحران انجام داده است؟ 

ما تلاش کردیم با کامیون‌های آبرسانی، آب را به برخی از محله‌ها منتقل کنیم اما این راه‌حل به‌ شدت محدود و غیرپایدار است. نبود سوخت باعث شده نیمی از این کامیون‌ها از حرکت بایستند. بسیاری از محله‌ها اصلا تحت پوشش ما نیستند. 

همچنین ما بارها از نهادهای بین‌المللی درخواست کرده‌ایم که به خطوط آب ماکروت در شرق شهر دسترسی پیدا کنیم اما متاسفانه هیچ‌گونه همکاری از سوی رژیم اشغالگر یا جامعه جهانی صورت نگرفته است. 

اقتصاد معاصر: کمبود آب چه تاثیراتی بر سلامت عمومی مردم گذاشته است؟ 

پیامدها فاجعه‌بار هستند. بیماری‌های گوارشی، پوستی و تنفسی در حال شیوع گسترده در اردوگاه‌های آوارگان هستند، به‌ ویژه در میان کودکان، زنان باردار و افراد سالمند. مصرف آب آلوده فقط چاره بسیاری از خانواده‌ها شده و همین موضوع باعث افزایش مراجعه به بیمارستان‌ها شده، در حالی‌ که دارو و خدمات درمانی هم در حال فروپاشی است. 

وزارت بهداشت غزه بارها نسبت به شیوع بیماری‌های واگیردار هشدار داده و یونیسف هم تاکید کرده که غزه در آستانه یک «فروپاشی بهداشتی» قرار دارد. 

اقتصاد معاصر: وضعیت قیمت و دسترسی به آب آشامیدنی به چه صورت است؟ 

قیمت آب به‌ طور سرسام‌آوری افزایش یافته است. پیش از جنگ، هر گالن آب حدود ۲ شکل بود اما اکنون به ۵ تا ۸ شکل رسیده است. این در حالی‌ست که اکثر خانواده‌ها دیگر هیچ منبع درآمدی ندارند و به کمک‌های خیریه برای تهیه آرد یا غذا وابسته شده‌اند. مردم مجبورند مسافت‌های طولانی را پیاده طی کنند تا به چاه‌های خانگی یا کامیون‌های آبرسانی که با انرژی خورشیدی کار می‌کنند، برسند. این کار ساعت‌ها زمان می‌برد و در شرایط داغ تابستانی، بسیار خطرناک است. 

اقتصاد معاصر: اسرائیل چگونه این بحران را در غزه آفرید؟ این اقدامات عامدانه هستند؟ 

کاملا. اسرائیل عمدا و نظام‌مندانه زیرساخت‌های آب غزه را هدف قرار داده است. بیش از ۶۰ درصد از کل تاسیسات آبی غزه تخریب شده‌ است، بیش از ۲۳۸ حلقه چاه نابود شده‌اند و خطوط اصلی انتقال آب نیز عملا از کار افتاده‌اند. از طرف دیگر، اسرائیل ورود سوخت، تجهیزات و قطعات فنی را ممنوع کرده و حتی کارکنان ما در بخش آب را در برخی مناطق هدف قرار داده است. این اقدامات به‌ صراحت در تعریف جنایت جنگی و نسل‌کُشی می‌گنجند. سازمان‌های بین‌المللی بارها هشدار داده‌اند اما هیچ اقدام موثری صورت نگرفته است. 

اقتصاد معاصر: آیا قبل از جنگ نیز بحران آب در غزه وجود داشت؟ 

بله، غزه حتی قبل از جنگ هم یکی از بدترین وضعیت‌های آبی در جهان را تجربه می‌کرد. تنها منبع ما، یک سفره آب زیرزمینی ساحلی است که به‌ شدت شور و آلوده شده است. ۹۷ درصد آب‌های موجود غیرقابل شرب هستند و ایستگاه‌های آب‌شیرین‌کن ما ظرفیت کافی نداشتند اما جنگ، این بحران را به یک فاجعه انسانی تمام‌عیار تبدیل کرده است. 

اقتصاد معاصر: آیا راه‌حلی فوری برای کاهش بحران وجود دارد؟ 

بله ولی نیاز به اراده بین‌المللی و فشار مستقیم به رژیم اشغالگر دارد. ما بارها خواسته‌ایم که نخست اجازه ورود فوری سوخت، تجهیزات و قطعات یدکی برای راه‌اندازی مجدد چاه‌ها و ایستگاه‌ها داده شود؛ دوم تیم‌های مهندسی ما اجازه ورود به مناطق شرقی شهر را پیدا کنند؛ سوم امکان بازسازی خطوط ماکروت و ایستگاه‌های آب فراهم شود و چهارم نهادهای بشردوستانه، سازمان ملل و صلیب سرخ به‌ جای بیانیه وارد عمل شوند. 

اقتصاد معاصر: پیام نهایی شما به مردم جهان چیست؟ 

ما در غزه فقط زیر بمباران نمی‌میریم، بلکه از تشنگی و بی‌توجهی جهانیان در حال مرگ هستیم. کودکان ما آب برای نوشیدن ندارند، مادران برای پختن غذا، قطره‌قطره آب جمع می‌کنند و آوارگان در چادرهایی در گرمای تابستان بدون دسترسی به آب سالم زندگی می‌کنند. 

ما از مردم آزاد جهان می‌خواهیم صدای ما را به گوش جهانیان برسانند، از نهادهای بین‌المللی مطالبه کنند و اجازه ندهند اسرائیل با استفاده از آب به‌ عنوان ابزار نسل‌کُشی زندگی را از ما بگیرد.